Dorien & straatkinderen in India

India Driving

2008-04-06T20:06:00.001+01:00

Even een grappig filmpje wat errug herkenbaar is!!

Shelter Don Bosco (Mumbai)

2008-03-02T18:33:00.001+01:00

Even een indruk van het werk van Don Bosco. Een filmpje uit Mumbai (Bombay), maar wel een goed voorbeeld.

Welkom thuis!

2008-02-29T22:40:00.005+01:00

Jaa, ik ben er weer!! Afgelopen dinsdagmorgen zijn we veilig geland op Schiphol. De reis ging prima en het weer was echt Nederlands: motregen! Ik was blij verrast om behalve mijn ouders en broers ook twee vriendinnen van mij te zien in de aankomsthal. Helemaal super!! Dank jullie wel!
Het is raar om weer hier te zijn, ik had echt even last van een cultuurschok. Ik ben nu al aardig 'geland', maar zit met mijn hoofd nog regelmatig in India. Donderdag heb ik nog even gebeld met de jongens, wat erg gezellig was. Verder ben ik aan het afkicken door Indiase muziek te luisteren, souvenirs een plekje te geven, foto's te bekijken (en er een powerpoint van maken), mailtjes te sturen en verhalen te vertellen. Het is heerlijk om weer bij je familie en vrienden te zijn, maar tegelijkertijd besef je ook wat je hebt achtergelaten. Ik verbaas me erover hoe snel de tijd gegaan is, hoe alles gelopen is en wat we allemaal bereikt hebben. Ongelofelijk veel! En dat niet alleen voor de jongens, maar zeker ook voor mezelf. Het was dus een enorm waardevolle periode, waar ik met heel veel plezier en een voldaan gevoel op terugkijk.

Jullie zijn vast ook benieuwd naar wat we de laatste maand uitgespookt hebben. Ilse en ik hebben een geweldige reis gemaakt, door Goa en Kerala (Zuid-India). De hoogtepunten waren het strand op Palolem (waar ik helaas de foto's van kwijt ben tot nu toe omdat ik mijn usb stick vergeten was in een internetcafe... maar als het goed is, is het onderweg via de post :S ), de tocht door de jungle, de elephant wash en het varen door de backwaters. We hebben heel veel de natuur opgezocht, omdat we de stad na vijf maanden wel zat waren. Natuurlijk wat fotootjes om het af te maken:

Vakantie!

Afscheid

2008-01-31T11:33:00.000+01:00

Dit is dan echt mijn laatste berichtje: ik doe het maar met de foto's. Zie vooral alle bijschriften, want ik weet soms niet meer wat ik allemaal moet schrijven. Tijdens het reizen kan ik mijn weblog niet bijhouden, dus zullen jullie het de laatste weken even rustig hebben. Op 26 februari komen we terug, dan kunnen we elkaar weer in levende lijve zien!!

Hier de laatste mooie plaatjes van het project:

Afscheid...

Sponsors: super bedankt!!!

2008-01-31T11:05:00.001+01:00

We zijn helemaal blij om te mogen vermelden dat we van de Drie Ranken meer geld hebben ontvangen dan gedacht, namelijk 8000 euro!! Dat is echt geweldig nieuws en we kunnen niet vaak genoeg dank jullie wel zeggen. De afgelopen maand hebben we heel wat nieuwe aankopen kunnen doen door jullie bijdragen. Als eerste hieronder een foto van onze watercooler: we hebben nu schoon en koud water in onze keuken!!

Ten tweede een mooie mededeling van de aankoop van een nieuwe geluidsinstallatie! De oude die gebruikt werd bij de programs, was erg slecht. Het geluid was vaak niet verstaanbaar en soms viel het wel eens uit... Hieronder zie je hoe het apparaat werd aangesloten. Dit werkt veeeel beter nu!

De rest van het geld (zo'n 3500 euro) gaat naar Kachiguda, een van de huizen van Don Bosco Navajeevan hier in Hyderabad. Dit huis staat vlakbij de krottenwijk waar een project gestart wordt om vrouwen naailessen te geven, terwijl hun kinderen naar school kunnen. Zo worden dus ouders en kinderen geholpen. Op dit moment zijn er zo'n 35 kinderen die zich hiervoor aangemeld hebben. Het geld wordt in de educatie en de benodigdheden daarvoor gestopt. De overige bijdragen dienen als ondersteuning voor het gehele project, waaronder de naailessen en counseling voor zowel ouders als kinderen. Doordat we zelf regelmatig in Kachiguda contact hebben gehad met de kinderen en de ouders uit de sloppenwijk, hebben wij vertrouwen in dit project en voelen we ons nauw betrokken bij de situatie van deze kinderen. Wij zijn blij om het sponsorgeld hierin te kunnen steken. Namens alle kinderen, medewerkers van Don Bosco en ons: hartelijk bedankt!!

Wist je dat...

2008-01-29T17:46:00.001+01:00

Ik eigenlijk niet weet wat ik moet schrijven
deze laatste week heel raar is
de dagen nu erg langzaam gaan
ik eigenlijk opzie tegen het afscheid
maar ik ook heel veel zin heb in reizen
Ilse op haar verjaardag een leuk program had
dat program al een beetje als afscheid voelde
het mij gelukt was om alle namen van de jongens op een tas te krijgen
ik die tas cadeau gegeven heb aan Ilse
zij het erg leuk vond
ik al ben begonnen om wat dingen in te pakken en weg te geven
ik ga proberen om zoveel mogelijk spullen hier te laten
we morgen naar Nampally en Ramantaphur gaan om afscheid te nemen
we donderdagavond een afscheidsprogramma voor onszelf hebben in New Bhoiguda
we een heleboel daarvoor aan het voorbereiden zijn
we al een boel lol hebben gehad om ons toneelstuk wat we gaan doen
we twee nummers gaan zingen waarvan er een met zelfgeschreven tekst (zie gedicht)
we er al bijna emotioneel van werden tijdens het oefenen
we een schilderij aan het maken zijn om cadeau te geven aan het project
er op dat schilderij een wereldbol staat met NL en India uitvergroot met de tekst 'Love changes everything'
we nog steeds druk zijn om voor alle jongens een stukje in een boekje te schrijven
maar het wel goed komt
eigenlijk best wel aan vakantie toe zijn en zin hebben in de reis naar Goa
we vrijdagavond om 21:15 uur vertrekken met de trein
ik morgen mijn laatste berichten plaats hier
ik nu moet stoppen om te gaan slapen

Veel liefs,
Do

Bezoek uit Nederland

2008-01-14T15:38:00.000+01:00

Op dit moment zijn de ouders van Ilse hier, erg leuk! Afgelopen vrijdag hebben we ze 's nachts van het vliegveld gehaald. Geweldig om hen hier te mogen ontvangen! Het voelde weer een beetje hetzelfde als toen mijn ouders aankwamen... nu alweer 2 maanden geleden. Dat lijkt erg ver weg nu moet ik zeggen. En stiekem mis ik mijn ouders dan toch wel een beetje, maar ik doe gewoon bet
Ze hadden een hele koffer vol spullen meegenomen voor ons en de jongens. Wij konden ons prima vermaken met de zakken drop en de kaas, geen probleem! Dus bij deze nogmaals bedankt, Wim en Margreet! Vrijdags hebben we Ilse haar ouders alles laten zien op ons project en 's avonds was er natuurlijk een welkomstprogramma. De band heeft gespeeld en wij hebben zelf een nummer gezongen met het keyboard en de gitaar. Leuk!
Zaterdag zijn Ilse en haar ouders een dagje samen weggeweest. Ik heb mijn tijd nuttig besteed vond ik zelf, want ik heb met de shelterboys voorbereidingen getroffen voor de verjaardag van Ilse. (Ik moet dit geheimpje het toch even aan iemand kwijt en ik weet dat Ilse mijn weblog niet leest... hihi! Grappig eigenlijk, want we lezen elkaars weblog nooit, we schrijven onafhankelijk van elkaar. Dat vinden we juist leuk, dus houden we het maar zo. 't Is nu wel even handig dus om jullie alvast wat geheimpjes te verklappen ;) ) Ik heb met de jongens slingers gemaakt en ballonnen beschreven waarmee ik de kamer kan versieren. Volgende week woensdag is het zover, dan wordt Ils 23. Ik heb ook al stiekem een tas gekocht waar ik alle namen van de jongens op laat schrijven en dat wordt dan het cadeau van de jongens. Ik moet alleen nog even een mooie smoes verzinnen hoe ik ongemerkt alle jongens kan vragen om hun naam op de tas te schrijven... maart dat komt wel goed, ik heb nog ruim een week. Leuk om zulke grappen voor te bereiden moet ik zeggen.
Gisteren en vandaag hebben we alle projecten van navajeevan bezocht met de ouders van Ils. We zijn in Nampally, Ramanthaphur en Kachiguda geweest. Gaaf om hen alles te kunnen laten zien. Op dit moment is het hier vakantie voor de jongens, dus dat betekent dat het programma wat anders is dan normaal: het bestaat vooral uit veel tv kijken, waardoor er weinig te doen (en te zien) is op het project. Ook zijn er een aantal jongens naar huis of een paar dagen naar een ander project. Dat is dus wel jammer voor de ouders van Ilse, dan zien ze iets minder van het 'gewone' leven hier. Maar we hebben nu nog twee dagen om lekker hier te zijn en gelukkig zijn de shelterboys er wel, dus morgenochtend kunnen we daar gewoon ons werk doen. Woensdagavond vertrekken ze met de trein naar Goa, om vanuit daar te gaan reizen door Zuid-India. Ze gaan ongeveer dezelfde kant op als wij in februari, ook naar Kerala.

Ondertussen gaat de tijd nu echt heel snel. Ik word me er steeds meer van bewust dat de dagen nu gaan tellen. Na het bezoek van de ouders van Ilse hebben we nog maar twee weken te gaan... aah! We zijn druk met het voorbereiden van ons afscheid. We hebben al grappige dingen bedacht om te doen in ons programma en we hebben voor alle jongens een boekje gekocht waar we een foto van ons inplakken en allebei een persoonlijk stukje in schrijven. Een heel leuk idee, maar wel veel werk! Pff... moet dus ook nog even de laatste dagen, bijna 100 boekjes schrijven! Ach, dat hebben we ervoor over.
Nou, dit was nu even het laatste, nu is het tijd om te eten. Tot de volgende keer!
Veel liefs,
Do

Ontspanning

2008-01-14T15:35:00.000+01:00

Vorige week vrijdag hadden we een heerlijk dagje vrij. De afgelopen drie weken hadden we het zo druk, dat we eigenlijk geen vrije dag voor onszelf gehad hadden. We waren dus erg blij met onze holiday en hebben hem ook echt goed gebruikt! Op de plattegrond van Hyderabad hadden we een advertentie gezien van een ayurvedic centre, waar je massages kon krijgen uit Kerala. We besloten om het te proberen en we konden er bijna gelijk terecht! Zalig om je daar even te ontspannen met een massage met heerlijke Indiase olie en een stoombad. Wel lekker primitief natuurlijk met een kokende ketel water voor de stoom, maar het was wel even lekker. Het grappige was dat we ook een haarmassage kregen waarbij er olie in ons haar werd gesmeerd. Maar omdat we daarna nog verder de stad in gingen om te winkelen enzo, hadden we geen kans om ons te douchen. We hebben dus de hele dag met vet haar rondgelopen en een oliegeur om ons heen, haha! Ach, de mensen hier kijken toch wel naar ons, dus hoe we eruit zien of ruiken maakt dan niet zoveel uit...
Verder hebben we wat winkels afgestruind en wat leuke Indiase tunieken gekocht, m.n. voor het reizen. Dat is toch wat lekkerder om te dragen in plaats van al die jurken, die ben ik nu eigenlijk wel een beetje zat. Ik heb echt zin om gewoon in een broek met een shirtje te lopen.
‘s Avonds wilden we naar de film en we hadden in de krant gezien dat die om kwart over zeven begon. Rond een uur of zes waren we bij het grote theater, waar ook een heel winkelcentrum omheen bleek te zitten. Bij de ticketverkoop aangekomen, bleek dat de Engelse film alleen om 15:45 uur draaide, en helemaal niet om 7 uur! Lekker betrouwbaar dus die kranten hier! Het was de enige engelse film daar, dus pech voor ons. We hebben daar lekker een broodje (!) gegeten bij de subway (nu onze favoriete zaak) en we beseften dat we die dag helemaal geen rijst gegeten hadden. Bijzonder! Toch hadden we nog een leuke attractie gevonden: het scary house. Het zag er wel leuk uit, dus we besloten een kaartje te kopen. Eenmaal binnen bleek dat je zelf rond moest lopen en er mensen binnenin je aan het schrikken maakten. Dat was echt wel eng, aangezien er van alles op je af kwam en je soms niet wist waar je heen moest. Het werkte bij mij echt op mijn lachspieren, helemaal toen ik me bedacht hoe stom het eruit gezien moet hebben (in het licht) hoe Ilse en ik hand in hand door dat huis gingen, scheiterig als wij waren... als laatste werden we door een deur naar buiten gejaagd waar we al gillend en lachend naar buiten kwamen: midden in de gang in het winkelcentrum! We zagen de verbazing op de gezichten van de mensen die buiten stonden, haha! Echt een goeie grap. Na dit avontuur zijn we weer terug gegaan naar New Bhoiguda en konden we terugkijken op een lekker dagje uit.

Oud en nieuw

2008-01-14T15:33:00.000+01:00

Een beetje laat, maar toch alsnog: gelukkig nieuwjaar allemaal!! Dit jaar was het een wat ander oud en nieuw zoals gewoonlijk ;) We zijn met alle jongens naar Ramantaphur geweest om oud en nieuw te vieren. De Indiers vieren dit feest niet zo uitbundig als wij in NL; bij het Diwali-feest is er meer vuurwerk. Na het avondeten was er een viering voor alle jongens, die geleid werd door fr. Balashowry. Alles ging in Telugu en duurde bijna 2 uur, tot bijna 12 uur. Saai voor ons, maar ook voor de jongens. Het was vooral veel gebeden opzeggen, luisteren naar lezingen en preken en af en toe een lied. De kleintjes lagen allemaal te slapen, die konden dat echt niet volhouden. Daarna was het gelukkig nieuwjaar wensen en kon het vuurwerk beginnen. Toch wel vreemd om niet voor de tv te zitten om de laatste seconden af te tellen en dan champagne te toasten op het nieuwe jaar! Maar wij konden het vuurwerk tenminste wel zien, wij hadden hier geen mist... :P
Het is hier een traditie om een pop te verbranden als teken van een nieuw begin voor het nieuwe jaar. Wij hadden ook een pop waar de jongens hier en daar vuurwerk in gestopt hadden. Best gevaarlijk natuurlijk als iedereen daar omheen danst :S Maar dat gaat nu eenmaal zo in India. Ik hou sowieso al niet van vuurwerk, maar hier helemaal niet als al die jongens vuurwerk voor elkaars neus afsteken, het omhoog gooien zonder te kijken en voetballen met grondbloemen (op blote voeten!)... maar ja, ik doe dan net alsof ik niet bang ben en ga op een afstandje staan, haha. Gelukkig duurde het niet zo heel lang, want zoveel vuurwerk was er niet. Ik was blij dat er geen ongelukken gebeurd waren en mijn jurk nog heel was.
Na het vuurwerk was het party: lekker dansen op goede (lees: westerse hiphop) muziek! We hebben ons heerlijk uitgeleefd met de jongens en gedanst tot een uur of twee. Daarna was er een film voor de jongens en zijn wij maar naar bed gegaan, aangezien het ontbijt de volgende ochtend gewoon om half negen was. Na een paar uurtjes slaap hebben we de volgende dag meegedaan met de jongens met spelletjes en sport in Ramantaphur. ‘s Middags weer terug naar Secunderabad, wat voor mij toch het meest ‘thuis’ is.

Hieronder wat 'gewone' foto's: voor mij niet zo bijzonder, wellicht dat jullie dat anders intepreteren ;)

Januari 2008

Wist je dat...

2008-01-01T12:27:00.000+01:00

Ik ondertussen bijna alle namen van de jongens van het project weet
We laatst in een jungle-restaurant gegeten hebben waar zelfs de obers een safaripakje aanhadden en een tropenhoed op
We pas sinds kort hebben ontdekt dat we een warme douche kunnen maken
Ik daarvoor onder in mijn kast een heel oud en vies apparaat vond maar wat wel bleek te werken in een emmer water
We stiekem met twee jongens naar de film zijn geweest ‘s avonds en dat iedereen ons kwijt was... oeps
We er wel een rotgevoel over hadden maar er achteraf wel om konden lachen
De amandelstaaf erg lekker was (met dank aan Alterno!)
Ik afgelopen week weer een nieuwe nieuwsbrief geschreven heb
Iedereen hier nu denkt dat ik getrouwd ben (ik heb teenringen gekocht, haha)
Ik jullie wil bedanken voor de kerstkaartjes: Diana en Ilja, Hilma, Anneke, Annemarie, Gerie vd Scheer, tante Ank, Carla Egberts, oma en natuurlijk mijn ouders
De ouders van Ilse al binnen twee weken hier zijn
Het weer hier weer warmer begint te worden
We onze klamboes alweer hebben opgehangen vanwege de vele muggen
Ik hier erg mijn best doe om stukjes te schrijven
Het soms tegenvalt om het op internet te krijgen als de stroom bijvoorbeeld uitvalt
De meeste mensen in Nederland elke dag op internet kunnen
Het maar vijf minuutjes kost om een reactie te plaatsen
Ik het heel erg leuk vind om die reacties te lezen :P
We nu nog krap vijf weken te gaan hebben
Ik daar nu nog niet aan wil denken...

Tot de volgende keer!!
Grtz Do

Nieuwjaar met plannen

2008-01-01T12:12:00.000+01:00

Ondertussen hebben we ook nieuwe plannen gemaakt voor het overige deel van het sponsorgeld. Naast het kerstpakket hebben we ook kleren besteld voor onze muziekgroep ‘Big Band Navajeevan’ en voor de dansgroep. Deze worden op Ramantaphur gemaakt in de werkplaats daar. De jongens van de band krijgen een speciaal uniform en de dansers glitter-kleding. In de eerste week van januari is het hopelijk klaar.
Naast alle kleding gaan we ook geld besteden aan een nieuw drinkwatersysteem, waarmee het water gezuiverd kan worden. Nu drinken de jongens het water uit de kraan, maar dat is niet heel erg schoon. Er zit veel chloor in om het te zuiveren, maar dat smaakt niet lekker. In de eetzaal beneden komt binnenkort een apparaat te staan, waaruit de jongens schoon water kunnen drinken. Verder hebben we ook afgesproken om het eten van de jongens wat te verbeteren, door bij de avondmaaltijd warme melk en fruit te serveren. Heel wat jongens zijn regelmatig verkouden of hebben koorts, dus ze kunnen wel wat extra vitaminen gebruiken.
Zoals jullie zien zijn er genoeg dingen om het sponsorgeld aan te besteden. We zijn erg blij om dit te kunnen doen, omdat we zien hoe de jongens er hier van genieten. Het is fantastisch om de berichten te krijgen van de opbrengsten van alle goede acties die jullie voeren in Nederland. De pietenactie, de kerstmarkt... helemaal geweldig! We kunnen dus niet vaak genoeg ‘dank jullie wel’ zeggen!!

Als laatste wil ik jullie allemaal een heel gelukkig nieuwjaar wensen, met alle goeds en gezondheid! Gisteravond was het bij ons zo ver, maar het werd niet zo uitgebreid gevierd als bij ons. Eerst een lange (en vooral saaie) viering in Telugu, die wel bijna twee uur duurde. Daarna werd traditioneel een pop in brand gestoken en wat vuurwerk. Daarna lekker gedanst tot een uur of twee, waarna de jongens een film gingen kijken. Wij zijn maar gaan slapen, omdat wij toch niks van die Telugufilms verstaan en ze altijd hetzelfde zijn... Vanmorgen was om 8:30 uur alweer ontbijt, dus wat dat betreft was ik blij dat het niet zo heel erg laat geworden was...
Hebben jullie een goede jaarwisseling gehad? Hoop dat er geen ongelukken gebeurd zijn met vuurwerk enzo.. haha. Voor jullie in elk geval allemaal een heel gelukkig, gezond en sportief 2008!!!

Veel liefs,
Do

Kerst

2008-01-01T11:55:00.000+01:00

Zo, deze keer even bovenaan de foto's. Ook zijn er foto's van de YaR day bij, alles even in een mapje.

December in India

Voor de kerst hebben we voor alle jongens van New Bhoiguda een kerstpakket gemaakt, waarvoor we een deel van het sponsorgeld gebruikt hebben. Voor alle jongens hebben we een broek en een shirt gekocht, samen met een kerstmuts en een kammetje als extraatje. Een erg leuk plan, maar wat een werk! De aankoop van kleren voor 90 jongens is echt wel een klus. De eerste keer hadden we een paar jongens van evrschillende grootte meegenomen naar de winkel (zij waren ‘model’ voor de rest), waar vervolgens br. Jeevan voor alle jongens een broek ging uitzoeken. Wij konden op dat moment niet veel doen en moesten dus een paar uur wachten in de overvolle winkel... Hetzelfde volgde met de T-shirts, maar hier konden we makkelijker helpen met uitzoeken. Na zo’n vier winkels hadden we alles gekocht en waren we ondertussen 4uur verder...
Terug op het project moesten de broeken gepast worden, de shirts hoefden gelukkig niet. We zijn daarna wel vier keer terug geweest naar de winkel voordat we voor alle jongens een goede maat hadden! Daarnaast wilden wij de jongens nog eenn extraatje geven en hadden uiteindelijk een kerstmuts (met lichtjes) en een kam gekocht voor ze. Natuurlijk moest alles nog op het laatste moment geregeld worden en zaten wij tot twee keer toe ’s avonds laat nog kleding bij elkaar te zoeken, batterijen in de mutsen te stoppen (we hadden namelijk vergeten dat die lichtjes niet vanzelf aangingen :S, waardoor we op het laatst nog even 200 batterijen moesten kopen en in moesten pakken) en namen op de pakketten te schrijven... Maar alles was dubbel en dwars de moeite waard!
Op zaterdagavond 22 december hadden we een kerstprogramma in Ramantaphur, een van de andere gebouwen van Don Bosco Navajeevan. De jongens zorgden voor optredens van dans en muziek. Onze Big Band Navajeevan had ook een optreden waar wij erg trots op waren. Ze hadden namelijk zelf bedacht om een Telugu-nummer te zingen en dan mee te spelen op de drums. Echt helemaal super! Wij waren dan ook erg trots op onze jongens. Zelf hebben Ilse en ik het nummer Silent night gezongen. Aan het einde van het programma hebben wij de kerstpakketten uitgedeeld. Weer zo’n moment om al die jongens even apart in de ogen te kijken en te beseffen hoeveel ik al om hen geef... De jongens waren blij met hun kleren en de kerstmutsen deden het erg goed met de lampjes in het donker! Er was echt een gezellige kerstsfeer en het was prachtig om al die blije gezichten te zien.

Het was eigenlijk de eerste keer dat ik kerst gevierd heb zonder mijn ouders. Toch een raar idee, omdat het zo gewoon is om kerst thuis met je familie te vieren. Pas nu besefte ik me dat het ook anders kon. Maar ondanks de wat vreemde weersomstandigheden (je moet toch even wennen aan 30 graden buiten), heb ik toch een echt kerstgevoel gehad. Ik heb hierover een stuk in mijn dagboek geschreven dat ik jullie wil meegeven:

Het maken van de kerstsfeer heb ik wel gemist de afgelopen week: binnen de kaarsjes aan, terwijl het buiten koud en donker is, het zingen van kerstliederen en het lezen van kerstverhalen. Hier hebben we wel kerstversieringen gemaakt, een kerststal ingericht en kerstcadeaus gekocht, maar toch is dat natuurlijk anders dan mijn vertrouwde kerstsfeer: gezellig thuis met de familie. Toen we de kerstpakketten mochten uitdelen aan de jongens, werd het wel een bijzondere kerst: een mooi moment om alle jongens in de ogen te kunnen kijken, ze een fijne kerst te wensen en hen een cadeau te geven. Dat is het mooiste kerstcadeau wat je kunt krijgen! Maar toch, ondanks alle gezelligheid met de jongens, miste ik ergens een stuk diepgang. Totdat ik op kerstavond in de 'chapelroom' zat in Ramantaphur, in kleermakerszit op de grond, tussen een paar jongens in. Achter mij zaten de brothers op stoelen en de dienst werd geleid door fr. Balashowry en fr. Francis. Ondanks dat de hele viering in Telugu was, heb ik wel het kerstfeest gevoeld. Het zingen van de engelse kerstliederen zorgde voor de sfeer, de kaarsen voor het licht, de gebeden voor de rust in mezelf en het avondmaal voor het 'kerk-gevoel'. Ik werd even emotioneel tijdens de gebeden, toen ik me besefte hoeveel liefde ik hier voelde, maar hoeveel ik ook eigenlijk houd van al die mensen in Nederland. Op dat moment wilde ik ze allemaal heel graag zien en een knuffel geven... In gedachten en gebed was ik dichtbij hen. Toen besefte ik dat kerst in Nederland eigenlijk toch niet zo gewoon is, maar een bijzonder moment is om God te danken voor alle liefde die Hij geeft door zoveel fantastische mensen om je heen te geven. En die moet je koesteren... Maar tegelijkertijd dacht ik ook aan al die 80 jongens hier, waar ik aan gehecht ben geraakt. Zulke mooie mensen, die ik stuk voor stuk kan vertrouwen en die vertrouwen in mij hebben. Ongelooflijk toch? En dat geeft God mij hier, zoveel liefde kan ik soms niet beseffen.
Na de dienst werd het pas echt kerst: spontaan gezang van kerstliederen met de gitaar, het drinken van warme chai (indiase thee) omdat het fris was buiten en het eten van wat biscuits. Wat een gezelligheid, vreugde en warmte! En dat alles spontaan, dat maakte het het meest fantastisch. Er kwamen nog wat jongens bij om me te doen met dit kerstgevoel. Dit onverwachte moment maakte het echt kerst, iets om niet meer te vergeten.

Program Youth at Risk Day

2008-01-01T11:52:00.001+01:00

Deze maand was er een speciaal Don Bosco-programma. Een keer per jaar wordt dit georganiseerd voor alle DB-projecten van heel Andhra Pradesh. Wij moesten er 10 uur voor reizen om er te komen! We vertrokken op zaterdagavond met alle jongens met de nachttrein, die de volgende morgen om 7:30 uur aankwam in Ongole, de plaats waar het programma werd gehouden. In eerste instantie zouden we proberen om een hele coupe te reserveren, maar dat was niet gelukt. We moesten dus gewoon met 80 man in dezelfde trein, die niet leeg was toen hij aankwam op Secunderabad... Het was zo vol, dat iedereen op elkaar gepropt zat tussen mensen en tassen. Ik heb me nog nooit zo verbaasd over het feit dat er zoveel mensen en spullen in een trein kunnen. Eigenlijk vond ik eht wel heel grappig en moest ik wel lachen om alles wat ik zag: overal zaten, lagen en stonden (!) zelfs mensen te slapen. Voor ons was er nog net een plekje op een bank, waar we met een paar jongens op en over elkaar heen gezeten hebben. Ik heb de hele nacht een jongen op schoot gehad die op mijn tas lag te slapen. Ik kon vervolgens op zijn rug liggen en de jongen naast mij op de bank op mijn schouder... haha! Tja, je vraagt je dan af hoe je het allemaal volhoudt, maar dan toch gaat de tijd voorbij en overleef je dit gewoon. Het deed me denken aan die ene keer dat er twee jaar terug ineens zoveel sneeuw viel in NL dat iedereen vastliep op straat en dat iedereen met elkaar meeliftte om te proberen om nog thuis te komen. Zo’n soort sfeer was er, iedereen zit in hetzelfde schuitje en probeert er het beste van te maken zonder boos te worden als er iemand bijvoorbeeld met zijn voet tegen je aankomt.
Er waren zelfs jongens die de hele nacht gestaan hebben! Ongelooflijk toch? En dan de volgende dag eerst luisteren naar een saai programma en daarna lekker sporten... Ilse en ik vonden het programma ‘s morgens echt slecht, aangezien er bijna alleen maar aandacht was voor de fathers die op het podium moesten komen en van alles moesten speechen. Het duurde de hele ochtend en wij moesten daar maar naar luisteren terwijl we zowat in slaap vielen na zo’n treinnacht. En daarna begon het sportprogramma voor de jongens, waar ze de rest van de dag druk mee waren. Volleybal, voetbal, kho kho en kabbadi spelen. De laatste twee spelen zijn typisch Indiase tikspelletjes, erg leuk om te zien. In beide spelen moet je goed samenwerken om de ander te kunnen tikken. We hebben foto’s en zelfs filmpjes gemaakt om te onthouden hoe het gaat. Dan kunnen we het ook in NL een keer doen. Kabaddi was het allerleukste om te kijken en het meest spannend. Kort gezegd komt het hierop neer: om de beurt moet iemand het opnemen tegen de tegenpartij. Hij moet proberen iemand van het team te tikken en dan terug te rennen naar zijn eigen vak. Maar de tegenstanders proberen hem tegen te houden zodat hij niet uit het vak kan ontsnappen. Hier moeten ze goed voor samenwerken en het gaat er vaak wild aan toe als ze op de grond duiken om elkaar te pakken. Het is echt heel leuk om naar te kijken, omdat het zo spannend is. Onze jongens deden het perfect en werden kampioen! Toen waren ze natuurlijk helemaal blij en wij mochten de beker mee naar huis nemen.
Na het programma was er nog een lekkere avondmaaltijd en toen moesten we beginnen aan de terugreis: hetzelfde als de heenreis. Weer een nacht in de trein...
Gelukkig was het toen minder druk en kon iedereen enigszins liggend of zittend slapen. Maar na die twee vreselijke nachten waren we wel helemaal kapot. Tot overmaat van ramp hadden een heel aantal jongens de volgende morgen een toets op school! Hoe ze dat volhielden? Geen idee, maar ik was blij dat ik die middag kon slapen... Ondanks alle vermoeidheid was het toch wel een mooie ervaring om eens meegemaakt te hebben.

Hier een mooi filmpje van Kabaddi: kun je zien dat het echt spannend is!!

Zwarte pieten bedankt!!

2007-12-22T12:08:00.000+01:00

Wauw, wat een geweldig bedrag hebben jullie voor ons opgehaald!! Ontzettend bedankt daarvoor! Deze week ontvingen we het cdtje met de foto’s erop, erg leuk om al die pietjes weer te zien. En dan is het toch wel jammer dat ik zelf niet mee kon doen... Maar ach, volgend jaar weer een kans. Die pizzascooter vond ik wel super hoor, is alles een beetje goed gegaan Sinterklaas?? Heeft u geen pieten verloren of hebben ze verkeerde pizza’s bezorgd? O, o, de kinderen zullen het wel prachtig gevonden hebben. En nu staat de kerst alweer voor de deur.. wat gaat de tijd snel.
We kunnen jullie goed nieuws vertellen, want we hebben al een heel goed doel voor al die euro’s die jullie ingezameld hebben. We gaan voor de kerst voor alle jongens een stel nieuwe kleren kopen. Dan krijgen ze dat in een soort kerstpakketje, met nog wat kleine dingetjes erbij. Morgen gaan we shoppen voor alle 80 jongens, haha. Vanmorgen hebben we overleg gehad met de father van Ramantaphur, waar in de werkplaats ook een naaiatelier zit. Hier worden allerlei kleren gemaakt door de jongens. Zij kunnen op die manier het vak leren en Don Bosco kan op een goedkope manier kleding verzorgen voor de jongens. We krijgen van hen speciale kleding voor onze muziekgroep en ook danskleding voor de dansgroep van New Bhoiguda. In januari is het klaar, dan kunnen we dus een optreden doen in volle glorie. Super toch?
Dus nogmaals heel erg bedankt voor jullie grote bijdrage, namens Ilse en mij en de jongens hier. Geweldig!

Surprise!!

2007-12-14T10:58:00.000+01:00

Wat een gave verrassing disndag!! Dank jullie wel D7 en H8 van Alterno!! Ik wist niet wat ik zag, zo’n grote doos helemaal vol met spullen. Helemaal super! Ik was er echt even ondersteboven van moet ik zeggen, zoveel had ik niet verwacht. Jammergenoeg is Sinterklaas net al voorbij, maar weoensdag hebben we een extra tea-break gehouden om de pepernoten uit te delen aan de jongens.
Deze week hebben we al gelijk geknutseld met de spullen uit Nederland. We hebben twee slingers gemaakt: een voor de verjaardag van father en een voor kerst. Ze zijn erg leuk geworden met dat gekleurd papier! Ook de lijm kwam erg goed van pas. Verder gaan we natuurlijk leuke dingen bedenken om te doen met alle andere spullen uit de doos. We moeten nog opschieten denk ik, het zijn nog maar 7 weekjes... 
Hieronder een foto van het resultaat van de knutsels. Dus ook namens de shelterboys: Alterno bedankt!!!

(zie de twee laatste foto's bij het vorige bericht; hier zien jullie een stukje van de praktijk. Thanks!!)

Vier dagen Visakapatnam

2007-12-14T10:29:00.000+01:00

Afgelopen week zijn we vier dagen weggeweest naar Visakapatnam (afgekort Visak), waar father Balashowry ons een ander DB-project wilde laten zien. Hij heeft hier vier jaar gewerkt voordat hij in Secunderabad kwam. Er was een speciaal program voor de opening en inauguratie van een nieuw DB-huis, waar father graag bij wilde zijn. We mochten met hem mee en konden daarna nog twee dagen langer blijven om de omgeving daar te bekijken. Donderdagmorgen om 6:00 uur vertrokken we met de Jeep naar Ramantaphur, waar we opgehaald werden door een andere Jeep om naar Visak te gaan. Duurde eerst nog een uur, maar uiteindelijk konden we om 7:45 uur vertrekken. Wat een reis zeg! Bijna 700 km in een Jeep met z’n zessen, en natuurlijk niet overal snelweg... aah! Sommige stukken waren goed te doen, maar we moesten ook regelmatig remmen voor alle kuilen in de weg of toeterend tussen de mensen door rijden in alle dorpjes die we passeerden. Dat duurde dus wel even! Het was wel heel indrukwekkend om het verschil te zien tussen de stad en de dorpen. Onderweg heb ik veel naar buiten gekeken om alles in me op te nemen. Alles verandert: de geur, de kleuren, de mensen. Tot nu toe had ik alleen de stad gezien, maar nu heb ik ook een indruk van het platteland. Mooi om die verschillen te zien. Op drie keer stoppen na bij andere DB huizen om te ontbijten en te lunchen kwamen we om 21:00 uur ‘s avonds aan in Visak. Pff, beetje verkreukeld dus...

De volgende dag vertrokken we na het ontbijt naar het nieuwe project, om daar het programma bij te wonen. We moesten weer 2 uur in de auto zitten (nu in een klein Jeepje) en waren er al voor de lunch. Het programma begon pas om 16:00 uur, dus we hadden tijd genoeg. Weer wachten! We hebben wat rondgelopen in de omgeving daar samen met Tamara, een vrijwilligster uit Zwitserland die in Visak werkt en ook meeging die dag. We kenden haar al van een vorig bezoek in Hyderabad. Gezellig om samen op te trekken voor een paar dagen. Toen het eindelijk 16:00 uur was, begon het ellenlange programma: eerst een zegeing van de eerste steen, daarna de zegening van het nieuwe gebouw, daarna een program op een podium met 6 speeches van de fathers en dansuitvoeringen van de schoolkinderen en de ‘tribals’, dorpsmensen daar uit de buurt. Men, wat duurde dat lang! Ik had het op een gegeven moment helemaal gehad met al die speeches in Telugu en al die kinderen die constant om me heen hingen en vroegen hoe ik heette en waar ik vandaan kwam. Tegen 20:00 uur was het afgelopen en kregen we een lekker diner. Maar toen we eindelijk thuiswaren om 22:00 uur, was ik helemaal kapot en ben gelijk m’n bed ingedoken.

Zaterdags hadden we een wat eenvoudiger programma met wat minder verplichtingen gelukkig. ‘s Morgens hebben we doorgebracht met de shelterboys in Visak. Het is maar een klein groepje, zo’n 10 jongens. We hebben spelletjes met ze gedaan en carromboard gespeeld. Aan het eind van de morgen wat rust genomen en na de lunch kwam Tamara terug van haar werk op school. Na de tea-break zijn we naar een happening geweest van een grote nieuwe kerk. Een van de jongens van de shelter ging met ons mee, om ons de weg te wijzen. Dat was wel nodig, want het was enorm druk daar! We moesten een heuvel beklimmen waar de kerk bovenop stond, tegelijk met duizenden andere mensen. Overal kraampjes en verkopers langs de weg, dus je kunt je voorstellen dat het niet echt snel ging. Boven gekomen was er wel een mooi uitzicht over de stad. We zijn de kerk niet in geweest, vanwege de enorm lange rij voor de ingang. Terug beneden aangekomen was er niemand van het project die ons kwam ophalen, dus zijn we met een riksja terug gegaan. Mijn voeten waren pikzwart van alle smerigheid op de straat. Visak is een industriestad waar veel steenkool gewonnen wordt. Je ziet daarom het zwarte vuil overal terug in de straten en de huizen, het is wel een vieze stad.

Zondag een dagje rust en lekker naar het strand geweest. Visak ligt helemaal in het oosten van Andra Prahdesh, aan de kust. Er was niet zo heel veel zon, maar het was wel erg lekker om even lekker op het strand te zitten, wat te lezen en te genieten van het uitzicht. Tussen de middag geluncht in een beach-restaurant en daarna zijn we naar een park gegaan wat de toeristische atrractie is van Visak, bovenop een heuvel. We zijn omhoog gegaan met een kabelbaantje en hebben wat rondgelopen op de heuvel. Het was erg druk en wij trokken meer bekijks dan het uitzicht boven. Jeempie, wat waren daar veel mensen die ons stonden aan te gapen alsof we aapjes in de dierentuin waren! Op een gegeven moment zaten we op het gras en er kwam een hele groep van wel 20 mensen om ons heen staan om naar ons te kijken. Sommigen maakten zelfs zomaar foto’s van ons. Ilse was het echt helemaal zat en werd heel boos toen een man stiekem toch een foto van ons maakte terwijl wij ‘nee’ hadden gezegd... Soms word je echt gek van al die starende mensen die bij alles meekijken wat je doet. Maar ach, dat is India.

Maandagmorgen heel vroeg begon onze terugreis. We zeiden de shelterboys gedag en zaten om 6 uur al in onze trein naar Secunderabad. We hadden nog een paar heerlijke chapatti’s meegekregen van Monica, de kokkin van het DB-project in Visak. De hele dag op een houten stoel zitten valt niet altijd mee, maar het was wel beter dan opgevouwen in een Jeep. Ik heb weer veel van het landschap kunnen zien, wat echt wel mooi was. Soms leek het net een beetje Nederland, als er veel vlakke stukken land waren. Een paar zwart witte koeien erbij en de palmbomen wegdenken, dan lijkt het net echt. Ook kwamen we wel wat bergen tegen, mooi om te zien. Onderweg kwamen er regelmatig verkopers langs in de trein om eten en drinken te verkopen. Er kwam zelfs een man met een aapje langs, die bij ons op schoot kwam zitten. We hebben er wat foto’s van gemaakt natuurlijk.
Uiteindelijk waren we rond 19:00 uur op Secunderabad station. We hebben gauw wat gegeten bij het Alpha Hotel, ons ‘vaste stekkie’ vlak naast het station waar we regelmatig goed en goedkoop eten. Daarna terug naar New Bhoiguda, waar we warm werden ontvangen. Heerlijk om dan weer thuis te zijn!

Hieronder een link met Visak-foto's en een speciaal fotootje voor Christel:

Visakapatnam

Sinterklaas

2007-12-14T10:26:00.000+01:00

We hebben hier toch een beetje Sinterklaas kunnen vieren met de jongens, dankzij alle opgestuurde pepernoten uit NL. Thanks!! We hadden bedacht om de jongens hun schoen te laten zetten en er dan pepernoten in te doen, maar dat ging niet helemaal op omdat lang niet alle jongens schoenen hebben... Dus toen hebben we zelf schoenen geknutseld en die gebruikt. Dankzij een mooi voorbeeld van mijn moeder (dank je wel mam!) wat ik kreeg via de mail, hebben we van A4tjes ruim 90 schoenen gemaakt. Dat was wel even een werk, maar zeker de moeite waard. Ik heb de schoenen gevouwen en met de shelterboys hebben we de schoenen versierd met verf, papier en stof. Ze waren echt gaaf geworden! Wij hebben de schoenen gevuld met zakjes pepernoten en een briefje erbij met een verhaaltje van Sinterklaas. In de nacht van 5 december hebben we ze stiekem op de trap gezet. Voor alle jongens en staff een schoen. Was echt een grappig gezicht! De volgende morgen moesten wij al heel vroeg vertrekken (zie volgend stukje), dus was het extra geinig dat de jongens allemaal een schoen vonden en wij nergens te bekennen waren... Toch hebben we wel ‘s morgens wat jongens gezien (zij staan nl altijd om half zes op) die ons kwamen bedanken. Dus de actie was geslaagd! Hier nog wat fotootjes.

Sinterklaas

Filmpjes

2007-12-03T17:19:00.001+01:00

Hier een stukje van het chaotische volleybal

En een impressie van de eierrace:

Aankomende week

2007-12-03T16:57:00.000+01:00

Aankomende week wordt het weer druk, omdat we toch iets grappigs willen doen voor de jongens met Sinterklaas. Vanuit Nederland hebben we enige kilo’s pepernoten ontvangen, die we goed willen gebruiken. Het idee om alle jongens hun schoen te laten zetten, moesten we toch laten varen omdat lang niet alle jongens schoenen hebben... Dus hebben we nu bedacht om zelf schoenen voor ze te knutselen, deze te vullen met pepernoten en snoepjes en dan stiekem ‘s nachts neer te zetten op de gang, zodat ze de volgende ochtend allemaal een schoentje vinden. Haha, we vonden het zelf een goeie grap. Maar dat kost wel even tijd en vandaar dat ik vanmorgen al bijna 2 uur bezig ben geweest om schoenen te maken van papier. Morgen laten we de shelterboys de schoenen versieren (zonder dat ze weten waarvoor), dus dan zien ze er wat minder wit uit.

Aankomende donderdag gaan we voor een paar dagen naar een ander project, waar father ons mee naar toe neemt. Hij heeft daar zelf een aantal jaar gewerkt en wil het graag aan ons laten zien. Ik ben de naam even vergeten, maar het is niet dichtbij: 12 uur met de auto! Het ligt aan het strand, ten oosten van Hyderabad, wel in Andra Pradesh. Ik ben erg benieuwd hoe het daar is. Het enige is dat we dus wel een paar dagen echt weg zijn en dus weinig tijd voor onszelf of voor internet. Maar het is vast de moeite waard.
Tot zover mijn verhaal vanuit hier. Nog even wat persoonlijke nootjes:
Christel: het was gezellig met Joop aan de telefoon ;) Ik ga je mail beantwoorden en dat bellen komt goed
Oma: bedankt voor uw brief, ik heb hem ontvangen! Toch nog een beetje beterschap dan maar.
Pa en moe: bedankt voor de pepernoten en we bellen weer dinsdag.
An: nog in de BB geweest? Heb afgelopen week een witte tijger gezien op 10 cm afstand!! Waah, in de dierentuin hier. Echt helemaal super. Zie de foto’s.
Annemarie: er is een verjaardagskaartje onderweg, maar alvast ook hier gefeliciteerd met je verjaardag
D7: ik begreep dat we een-na-laatste staan: ik ga ervanuit dat we volgend jaar weer tweede klasse spelen!? Kom op! Ik denk aan jullie als ik hier wat volleybal-achtigs doe
Sandra: je usb stick wordt goed gebruikt, zit alleen nu een virusje op... ach, die Indiers hier doen daar niet zo moeilijk over, dus dat komt wel goed.
ZP-ers: succes met pieten!! Ik denk aan jullie en ben jullie erg dankbaar, dat snappen jullie. Suus, succes met alle organisatie.

Nou, dit was het echt voor nu. Tot schrijfs!
Liefs,
Dorien

Film over DBNJ

2007-12-03T16:36:00.000+01:00

Afgelopen week zijn we begonnen aan het maken van een film over Don Bosco Navajeevan in Hyderabad. Father had ons gevraagd om een soort documentaire te maken, waarin de verhalen van een paar jongens aan de orde komen. We maken het in het Engels, dan kunnen we het ook in Nederland gebruiken. Dat is voor ons dus ook zeker nog handig! Ilse heeft een videocamera meegenomen, die we hiervoor gebruiken. De afgelopen week zijn we veel weggeweest om te filmen. We konden met father mee naar Nampally, dus zijn we daar begonnen met filmen. In Nampally is het gebouw afgesloten, vanwege de regels van de overheid. We hebben wat activiteiten gedaan met de kinderen en hier wat van gefilmd. Ook hebben we opnames gemaakt van een aantal ouders die hun kind kwamen ophalen om mee naar huis te nemen. Het viel me op dat er maar weinig jongens echt blij keken; ook de ouders of andere familieleden lieten niet echt merken blij te zijn. Ik vroeg me af hoe dat kwam, of dat echt niet zo was of dat ze het niet lieten zien.
Ook zijn we van de week in Ramantaphur geweest en hebben filmopnames gemaakt van de jongens die bezig waren in de werkplaats. Hier in Ramantaphur krijgen de jongens les in praktijkvakken, zoals electrotechniek, houtbewerking, lassen, e.d. De jongens waren bezig, dus hebben we heel wat leuke filmpjes kunnen maken.
Als laatste zijn we ook in Kachiguda geweest, waar een klein opvanghuis van DBNJ is, dichtbij de sloppenwijk. Hier worden kinderen overdag opgevangen die daar wonen, om wat les te krijgen, spelletjes te doen en te eten. We zijn door de krottenwijk heen gelopen en hebben daar gefilmd. Dat was echt een ervaring. We waren al een keer eerder in dat straatje geweest, maar durfden toen onze camera niet tevoorschijn te halen. Nu hadden we een duidelijk doel, en konden we de kinderen filmen die ons hun huis lieten zien. Dan voel je je wat minder opgelaten...
Ik heb veel gezien in die korte tijd dat ik door dat straatje liep. Het was ongeveer 1 meter breed met aan beide kanten krotten. Overal rotzooi, een oude fiets, lappen en vooral veel blauw plastic. Ik heb weinig mannen gezien, maar vooral vrouwen die huishoudelijk werk deden, zoals wassen en koken. Verder heel wat kinderen, ook baby’s, die in lappen hingen en sliepen. In een van de hutjes lag een oude vrouw ziek op bed. Ik liep langs en groette haar. De kinderen maakten me duidelijk dat ze graag een foto wilde, dus maakte ik er een van haar en liet het aan haar zien. Toen ik naast haar op mijn knieen zat, zag ik pas hoe slecht ze er uit zag: vreselijk mager, ingevallen wangen, bijna geen tanden in haar mond... Ze begon te praten in Telugu en zelfs te huilen, maar ik kon niks anders doen dan haar hand vastpakken, haar over haar wang aaien en haar liefdevol in de ogen kijken. Dat gevoel was ontzettend machteloos en heeft veel indruk op me gemaakt.
We gaan nog een keer terug naar Kachiguda om een interview te filmen met een van de ouders van de kinderen uit de krottenwijk. Dit was toen niet gelukt, omdat de brother met wie we hadden afgesproken er niet was. Tja, en wij spreken nog niet vloeiend Hindi of Telugu om dat even zelf te doen.
In New Bhoiguda gaan we nu verder met filmen. We willen dan wat meer opnemen, omdat we hier het meeste aan het werk zijn. Ook de verhalen van de jongens willen we hierin verwerken. Als alle opnames klaar zijn, gaat Ilse in Nederland er een film van maken. In NL heeft ze daar meer mogelijkheden (en hopelijk tijd) voor.

Hieronder foto's van de krottenwijk, maar ook van ons gave bezoek aan de dierentuin afgelopen vrijdag! We hebben een witte tijger van heel dichtbij gezien, omdat we meemochten met een verzorger daar. We konden het beest zelfs aanraken, maar dat durfden we niet... wel supergave fotootjes natuurlijk!!

Dierentuin en krottenwijk

Holland Competitions

2007-12-03T16:29:00.000+01:00

Vorige week zaterdag hebben Ilse en ik een programma georganiseerd voor alle jongens van New Bhoiguda. We hadden het de ‘Holland Competitions’ genoemd, omdat we allemaal Hollandse spelletjes bedacht hadden. We hebben alles in estafettevorm gedaan: zaklopen, spijkerpoepen, ei op een lepel, yoghurt voeren, waterrace en met je hoofd een snoepje uit het water halen en daarna uit een bak meel... Haha, wat hebben we een lol gehad! Vooral dat witte meel op die zwarte koppies!
We hadden de jongens in zes groepen van 15 ingedeeld. Wel wat groot, maar anders was het voor ons niet te organiseren om zoveel materiaal te verzamelen. We hadden alle brothers de leiding gegeven over een team, maar ik moet zeggen dat de meeste van hen helemaal geen leiding gaven maar probeerden bij alle spelletjes vals te spelen! Het was weliswaar een chaos om te zien, maar de sfeer was fantastisch. De jongens hebben enorm genoten. Het laatste spel waarbij de jongens eerst met hun hoofd in een bak water moesten en daarna in een bak meel, eindigde natuurlijk in een meelgevecht waar iedereen wit uit tevoorschijn kwam...

Eigenlijk hadden we op dezelfde avond ook een diner geregeld met een moslimvrouw die we hadden ontmoet bij de bioscoop. Maar ‘s middags kwam er een buurman vragen of hij ‘s avonds het eten mocht sponsoren, vanwege een speciale familiedag. We konden ons diner verzetten naar zondag, dus dat hebben we maar gedaan. Na de spelletjes hadden we dus geen omkijken naar het eten, wat ook wel fijn was, aangezien het veel enegrie kostte om alle chaos te regelen...
Zondagmiddag kwamen al onze bestelde spullen: een tent, een kleed, tafel en stoelen, borden, bekers en het eten. Alles per bestelriksja. Het werd keurig voor ons geregeld, we hoefden zelf niet veel te doen. Alhoewel we wel een beetje in de rats zaten over het tempo waarop alles gebeurde; voor ons gevoel werd er niet zo efficient gewerkt. Maar uiteindelijk kwam alles goed en kon ons programma beginnen. Voor het eten hebben we de prijsuitreiking gedaan van de vorige dag, compleet met bekers voor de nr 1 en 2 en hoofdprijzen: petjes. Daarna hebben we geholpen met serveren van het eten, wat echt heel erg lekker was. We kregen enorme stukken kip en biryani, de bekendste rijst van Hyderabad. Daarna hebben we aan tafel met father en de brothers gegeten en hebben de jongens nog wat gedanst. De sfeer was erg goed en iedereen heeft genoten. Weer een mooie sponsoractie! Dus allemaal bedankt voor jullie bijdragen, namens alle jongens hier.

Nog even een toelichting bij onderstaande foto's: er zijn ook nog een paar foto's bij van het feestje dat we met de muziekgroep hadden na afloop van het vorige programma (ondertussen 2 weken geleden) op onze kamer. We hadden een taart voor ze gekocht met 'Big Band' erop, die we samen opgegeten hebben. Daarna was het wel een enorme rotzooi... maar de jongens wilden schoonmaken voor ons! Dus terwijl wij op ons bed moesten staan, veegden zij de vloer... haha!

Holland Competitions

Wist je dat...

2007-11-24T17:49:00.000+01:00

ik heel vaak kaarten krijg :D

ook van de catechesegroepen

ik onze deuren nog eens heb nagemeten ;) ze zijn 1.80 m hoog

het hier elke dag mooi weer is

onze kamer ontzettend smerig is en volstaat met zooi van het programma vanmiddag: afwasteilen, emmers, zakken meel en lappen stof

de jongens erg nieuwsgierig waren omdat wij ons programma geheim hielden

we hier de eerste pepernoten hebben ontvangen (met dank aan Evelien!)

ik stiekem roze en witte muisjes had gekocht voor Ilse om tigerbiscuits met muisjes te maken toen haar zus een kindje kreeg van de week

we sinds deze week onze thuisbioscoop hebben: op de laptop van Ilse kunnen we dvd's kijken op onze eigen kamer

er nog steeds gevolleybald wordt, maar ik D7 wel erg mis...

we vorige week naar een Engelse (!) film gweest zijn in de bios (The Brave One)

ik laatst gewonnen heb met carrombaorden en cricket

ik afgelopen week een gefirtuurde kakkerlak op mijn bord vond tijdens de lunch

de computers hier eindelijk weer werken

we hier 's avonds een vest aantrekken omdat we het koud hebben (huh? had ik ook niet verwacht, maar 't is soms echt wel frisjes)

ik ondertussen al zo'n 20 kaarten en 5 brieven heb ontvangen

ik al een teenring geprobeerd heb, maar dat die alleen door getrouwde vrouwen gedragen worden

Ilse en ik al wel enkelbandjes dragen met belletjes

we onze sari nu al binnen een kwartier aan kunnen trekken

we nu al over de helft van de tijd zijn hier op het project... de tijd gaat nu echt heel snel

Ocean Park

2007-11-24T17:33:00.000+01:00

Omdat de oudste jongens van ons project niet meekonden met het dagje uit naar Jalavihar een paar weken terug, zijn we met deze jongens naar Ocean Park geweest. Dat is ook een waterpark, waar je kunt zwemmen, glijbanen hebt en nog wat andere attracties, zoals een zweefmolen, botsauto's en een octopusding. De jongens vonden het helemaal geweldig en Ilse en ik hebben ook veel lol gehad. Ik vond het erg leuk om met een kleinere groep te gaan, dan heb je wat meer contact met de jongens. Ook is het leuk om echt wat met de oudere jongens te doen, omdat zij veel op school zitten en vaker weg zijn van het project. Aan het einde van de dag toen we in de bus naar huis zaten, zei een van de jongens tegen mij: 'This was the happiest day of my life for the last two years'. Toen moest ik wel even een brok in mijn keel wegslikken...

Ik ben nu bijna drie maanden hier op het project en ik merk dat ik me nu echt ga thuisvoelen hier. Het werken met de jongens wordt vanzelfsprekend, het straatbeeld is gewend, ik kan de manier van denken en de cultuur hier een beetje begrijpen en ik neem er ook al wat van over. Grappig is dat om te merken, bijvoorbeeld dat ik hier heel makkelijk stopwoordjes overneem van de jongens, zoals 'arree' en 'boh'. Ook betrapte ik me er laatst op dat ik nu ook 'ja-knik' op z'n Indiaas: beetje schudden met je hoofd en dat ik nu ook al steeds beter weet in welke winkel ik iets kan kopen (je kunt de gekste dingen krijgen in sommige winkeltjes waar je het helemaal niet verwacht). Het mooie is dat ik ook helemaal niet gestresst ben hier, dat tijd veel minder belangrijk is dan in Nederland. Ik hoop dat ik daar een beetje van kan meenemen straks.
Het zal wel raar zijn om over twee maanden weg te moeten hier. Als ik zie wat ik nu al hier heb opgebowud, dan zal dat over twee maanden best moeilijk worden om achter te laten. Maar ik kom wel terug naar NL hoor, wees niet bang, haha! Ik mis jullie toch teveel om hier te blijven...

Hier nog even wat plaatjes:

Ocean Park, Hi-tec en meer...

Program Child Rights Protection Day en kerstkaarten maken

2007-11-24T17:28:00.000+01:00

Afgelopen week werden er spelcompetities georganiseerd in het kader van ‘Child Rights Protection Day’. Er kwamen heel wat kinderen vanuit verschillende scholen om meet e doen op ons project aan competities van schaken, carromboard, zingen en tekenen. Ik werd ingezet bij het schaken en Ilse bij het carromboarden om de punten bij te houden. Het ging bij mij weer echt op z’n Indiaas: bij de start van het spel bleken niet alle kinderen aanwezig te zijn vanwege een cricketwedstrijd ergens. Haha, ik had het kunnen weten! Maar dat betekende dus wel even flink improviseren en een hele nieuwe competitie uitschrijven, terwijl alle kinderen door elkaar lopen en moeten wachten… Toch gelukt en uiteindelijk ook nog twee winnaars. Op vrijdag warden Ilse en ik samen gevraagd om de zangcompetitie te beoordelen en aan het begin ook even een liedje te zingen als opening. We hebben er onze vrije vrijdagmiddag voor opgegeven, maar het was wel erg leuk.
Zaterdags was er een program om alles af te sluiten. Met de shelterboys hebben we een feestelijke slinger gemaakt van blauwe plastic handschoenen, die we als ballon hadden opgeblazen. Ze hebben allemaal een grappige kop gemaakt. Van alle ballonnen samen hebben we een slinger gemaakt, om op te hangen in de tent van het programma.
Ook onze muziekgroep ‘Big Band Navajeevan’ moest optreden. Met weinig oefening ging het toch aardig goed en hebben we na afloop met de jongens een feestje gehouden op onze kamer. We hadden taart gekocht en ‘Big Band’ erop laten zetten en fanta en sprite gekocht. Wat hebben we gelachen! De jongens maakten er een lekkere bende van, die ze daarna wel helemaal schoongemaakt hebben voor ons. Wij moesten op ons bed gaan staan en zij maakten de kamer schoon… echt grappig.

Zondagmiddag zijn we begonnen met het maken van kerstkaarten met een aantal jongens. Father had ons gevraagd om er een aantal te maken om te versturen naar de sponsors hier in India. We hebben hier op het project wel een aantal jongens die fantastisch kunnen schilderen, dat is echt leuk om te zien. We hebben een groepje samengesteld wat de kaarten gaat maken. Wie weet wat ze nog meer kunnen doen!

Hi-tec city

2007-11-15T16:53:00.000+01:00

Vorige week zijn we drie dagen naar Hi-tec city geweest om zelfgemaakte spulletjes te verkopen voor ons project. De jongens, de brothers en wij zijn erg druk geweest om kaarsen en kaarten te maken. Het was namelijk Diwali, het lichtfeest van de Hindoes. Het Indiase bedrijf Oracle had ons uitgenodigd om te komen verkopen voor het goede doel. Oracle heeft een hele vrijwilligersgroep die zich inzetten voor verschillende organisaties, o.a. ook voor ons. Er waren nog twee andere organisaties vertegenwoordigd die ook een tafeltje toegewezen kregen. We zaten elke dag op een andere plek, in een ander gebouw midden in Hi-tec city. Jeempie, wat is dat een verschil met wat wij dagelijks zien! Ik was er meer van onder de indruk dan dat ik had verwacht, omdat je daar het andere uiterste van India ziet. Je ziet zoveel: luxe gebouw met marmeren vloeren, tv-schermen in de muur, een vrouwtje die de hele dag de vloer schoonveegt van voetsporen bij de ingang, kantoormensen met dure kleding, vooral veel mobiele telefoons en een badge dragend, een megagrote kantine waar je van alles kunt bestellen... gewoon ongelooflijk dat dat hier ook bestaat. Het hele bedrijvencomplex van Hi-tec city is zo enorm groot, het is een stad op zich. En er blijft maar volop gebouwd worden. Overal zie je reclameborden met nieuwe gebouwen erop en de hijskranen zie je staan. Maar ik weet dat daarachter de krotten staan en dat besef blijft indruk maken.

Toch is het dan wel leuk om te zien dat er binnen de zakenwereld van India wel actief iets wordt gedaan voor goede doelen. Het bedrijf wat ons sponsort, organiseert ook jaarlijks een dagprogramma voor de jongens van Don Bosco. Dit hadden we al meegemaakt in september op Ramantaphur: een activiteit voor de kinderen en vooral veel en lekker eten ;) Ik vind het leuk om te zien dat zo'n bedrijf ook echt naar de organisaties toe gaat en niet alleen maar geld geeft. Daar kunnen de Nederlanders wel een voorbeeld aan nemen vind ik.

We hebben drie dagen doorgebracht in deze luxe, wat een hele nieuwe ervaring was. Ik en niet zoveel gewend om kantoren van binnen de zien, maar ik ben toch wel blij dat ik hier op een straatkinderenproject werk. Het zou mij geen goed gevoel geven om daar te werken en op straat de bedelaars te zien. Het geeft dan wel een goed gevoel om hier voor de straatjongens bezig te kunnen zijn.

De opbrengst was trouwens hoog: we hebben zelfs nog meer gelkaarsen gemaakt (tot half drie 's nachts!), omdat die zo goed verkochten. Na deze drie dagen waren we wel uitgeteld, ondanks dat we de hele dag op een stoel gezeten hadden...

Bezoek van pa en moe

2007-11-11T14:28:00.000+01:00

Vorige week was het dan zover: mijn ouders arriveerden hier in Hyderabad. Zondagavond hebben Ilse en ik hen opgehaald van het vliegveld (10 min rijden), samen met onze driver Ravi. Heel erg leuk, maar ook wel spannend. Ik was ontzettend benieuwd naar hun verhalen over hun reis die ze de twee weken ervoor gemaakt hadden. Voor de eerste keer in een derdewereldland zorgt wel voor een cultuurschokje...
Het was super om mijn ouders te zien en ze hier te mogen ontvangen. Zondagavond werden ze natuurlijk welkom geheten op het project met een program. Father Balashowry en br. Jeevan deden een woordje, de jongens dansten en zongen, Ilse en ik zongen 'May it be' en deden onze eerste 'act' met de jongens van onze muziekgroep. Ging erg leuk!! Zie ook de foto's.

Na het welkomstprogrammma was het echt begonnen: kennismaken met de jongens en meedoen met het project. Maandag hebben we er ook de hele dag aan besteed. 's Morgens meegedaan in de shelter met het knutselen van lampions en 's middags naar Nampally en Ramantaphur. Het was mooi om ook even een kijkje op deze projecten te nemen, omdat daar weer andere dingen te zien zijn. Vooral de opleidingsmogelijkheden die er zijn op Ramantaphur waren leuk om te zien. Terug op New Bhoiguda hebben we met de jongens meegegeten, wat wij 's avonds meestal doen. In kleermakerszit op de grond met je handen eten... dat valt niet mee, zeker niet als je eigenlijk geen hap door je keel krijgt omdat het zo scherp is... ;) (ik ben trots op je pap!) Tja, dat was wel even een verschil met de reis die mijn ouders twee weken ervoor hadden gemaakt. Weer een hele ervaring erbij.

Dinsdags zijn we een dagje met z'n vieren naar Golconda Fort geweest. Tot nu toe vonden Ilse en ik dat het mooiste uitje in Hyderabad, dus hebben we mijn ouders daar mee naartoe genomen. Het beklimmen van alle trappen was weer een hele inspanning, maar wel weer de moeite waard. Het uitzicht bovenop blijft je verbazen, omdat je overal waar je kijkt de stad ziet. Na ons bezoek aan Golconda hebben we geluncht bij een Hyderabad House in de buurt, waar we Biryani gegeten hebben, typisch eten uit deze omgeving. Op de terugweg naar Secunderabad zijn we uitgestapt bij het meer en zijn we met de boot naar het grote Boeddha-beeld gevaren. Daarna terug naar huis, waar we konden uitrusten van alle drukte in de bus, het vele lopen en de indrukken van de dag.

Op woensdag is Ilse op het project gebleven en ben ik samen met mijn ouders een dagje weg geweest. We hebben een bezoekje gebracht aan de Charminar, het meest bekende gebouw van Hyderabad. Het hoort eigenlijk bij Fort Golconda, omdat er vroeger een ondergrondse tunnel heeft gelopen, van zo'n 8 km lang. De tunnel is helaas niet meer intact gebleven, maar de Charminar staat er nog. Het is eigenlijk een soort moskee met vier torens (char=vier in Hindi, minar=minaret). Het staat op een middelpunt waar vier straten bij elkaar komen. Ernaast is een enorme moskee, Mecca Masjid, waar we ook een kijkje hebben genomen. We hebben een rondleiding gehad en konden van bovenaf alles bekijken. Mooie foto's gemaakt! Daarna hebben we de beroemde straten eromheen bezocht, waar je armbanden, parelkettingen en vooral dure spullen kunt kopen. Toch heeft het wel wat, ondanks alle drukte eromheen. Na al dat gesjouw was het fijn om even uit te rusten in een restaurant, waar we geluncht hebben. Daarna zijn we terug gegaan naar het project, want twee dagen rondsjouwen is toch best vermoeiend, haha. Maar wel leuk om iets van Hyderabad te laten zien.

Donderdagmorgen hebben we in de shelter nog wat extra lampionnen gemaakt met de shelterboys. 's Middags wat meer rust genomen, want alle drukte van de dagen ervoor braken (vooral mij) op. Ik vond het erg gaaf om te zien hoe leuk mijn ouders het vonden om te kletsen met de jongens. Ik denk dat dat ook de meest waardevolle momenten zijn geweest van de paar dagen hier. 's Avonds hebben we een optocht gehouden met de lampionnen die we gemaakt hadden. Mijn vader heeft alles gefilmd, dat is echt heel leuk geworden. Bij het avondeten hadden we een speciaal gerecht, omdat het de laatste avond met mijn ouders was. Ook kregen ze een cadeautje mee vanuit het project, een leuke verrassing. Daarna moesten mijn ouders alweer hun koffers gaan inpakken (nadat ze alle spullen voor ons eruit gehaald hadden ;) o.a. dropjes!! Joehoe!!).

Vrijdagmorgen om half zeven vertrokken we met de Jeep naar het vliegveld. Pff, dat was wel vroeg! We konden op het vliegveld niet veel zien, dus hebben we al vrij snel afscheid genomen en zijn wij weer teruggegaan naar het project. Daarna zijn we weer terug in bed gekropen en hebben nog een paar uurtjes bijgeslapen. Errug lekker!
Toch was het wel vreemd om daarna weer 'alleen' op het project te zijn, terwijl ik het ook heel raar vond toen ze er ineens waren. Die paar dagen wennen dan toch weer snel en gaan vlug voorbij. Toch blijft het een bijzonder gevoel dat mijn ouders speciaal naar India zijn gekomen voor mij. Maar ja, nu hadden ze natuurlijk ook een goede reden om op reis te gaan... Het was super om hen hier te zien. Hieronder een fotoreportage van de vier dagen.

Bezoek van pa en moe

Even snel

2007-11-10T16:47:00.000+01:00

Even snel een kort berichtje, want het is deze week weer even niet gelukt om stukjes te typen voor mijn weblog. We hebben het erg druk gehad en bovendien zijn hier de computers kapot, zodat we nu nergens gelegenheid hebben om alvast stukjes tekst vantevoren te typen... helaas dus. Maar deze week ga ik erg mijn best doen om stukjes te plaatsen, dus nog even geduld. Wel alvast een tipje van de sluier: het bezoek van mijn ouders hier was echt helemaal super! We hebben veel ervaringen kunnen delen en een mooie tijd samen gehad. De rest volgt snel!

Liefs uit het (toch wel drukke) India,
Do

Een bezoekje aan de krottenwijk

2007-10-26T06:55:00.000+01:00

Het is alweer twee weken geleden toen we op onze vrije dag per ongeluk in een krottenwijk terecht kwamen. We waren op weg naar het meer om daar lekker in het park te gaan zitten en wilden een binnendoorweggetje proberen. Kwamen we op de afvalberg uit met daarnaast de krottenhuizen... Hier waren we nog niet echt geweest en hebben er dus een wandeling overheen gemaakt. Het was niet heel groot, maar de afvalberg en de hutjes van plastic waren er niet minder om. We durfden eigenlijk niet zomaar foto's te maken, omdat het gevoel dat jouw camera meer waard is dan een heel huis daar niet echt prettig is. Toch hebben we wat foto's gemaakt van de kinderen die ons tegemoet kwamen. Die vonden het natuurlijk prachtig om op de foto te mogen en die daarna te bekijken op het schermpje. We hebben vriendelijk gepraat met wat mensen daar en zijn door de straatjes gelopen. Ik voelde me aan de ene kant zo schuldig dat ik alles heb wat ik maar wil, terwijl die mensen alleen een hutje hebben en tussen de troep leven. Terwijl ik aan de andere kant ook voelde dat het daar goed was, dat de mensen tevreden waren en gewoon hun leven leidden zoals dat eenmaal is. Bizar en mooi tegelijk.

Na onze wandeling langs de krotten hebben we het park aan het meer gevonden en hebben we daar even lekker gezeten. Ff lol maken met de zelfontspanner van de camera is altijd leuk ;)

week 7

Verder nog twee foto's van mij en twee shelterboys: Imran en Sunil. Na het kamp is er een grote groep van de shelterboys vertrokken naar Ramantapur. Gelukkig bleef Imran toch nog bij ons, jammergenoeg moest Sunil weg. Voor een aantal vind ik het jammer, voor een paar fijn dat ze weg zijn. Sommigen gingen me echt irriteren, maar met anderen had ik wel een band opgebouwd. Maar dit zal altijd zo blijven. Ik vraag me wel eens af hoeveel moeite het afscheid in januari gaat kosten...

Aankomende zondag komen mijn ouders hier. Best spannend maar helemaal leuk! We gaan met de jongens van onze muziekgroep een stukje instuderen voor het program wat ze zondagavond hebben. Is nog een verrassing, niks verklappen ;) Ze zijn nu hier ergens in India, dus ik denk dat ze dit niet lezen voor zondag, hihi. Volgende keer horen jullie natuurlijk over hun bezoek. Tot schrijfs!

Veel liefs uit India,
Dorien

Een weekje kamp

2007-10-26T06:28:00.000+01:00

Vandaag op onze vrije dag hebben we uitgebreid de tijd genomen om te internetten, om al onze verhalen van de afgelopen twee weken te kunnen vertellen. De laptop van Ilse heeft het helaas begeven, dus we kunnen op onze kamer nu niet meer typen. Daarom moeten we nu onze weblogstukjes ‘live’ typen in het internetcafe, wat meer tijd kost. We hebben bedacht om voorlopig maar elke twee weken ons weblog te schrijven, dan hoeven we niet elke vijdag als we vrij zijn zoveel tijd te besteden aan het typen van berichten. Tussendoor kunnen we op het project ook gebruik maken van internet, dus het valt allemaal best mee.
Nu het verhaal over de kampweek, die echt super was. We hebben de week doorgebracht op een schoolcampus van Don Bosco, hier in Hyderabad. Het is een prachtig terrein met een speeltuin, een cricketveld, basketbalveld, een paar schoolgebouwen, pleinen en een podium. Genoeg ruimte en mogelijkheden dus voor de jongens. Ook voor hen is het lekker om even op een andere plek te zijn. We vertrokken op Zondag (nu bijna twee weken geleden) met de schoolboys en een aantal shelterboys vanaf ons project. Een paar dagen later kwam er ook een groep jongens uit Ramantapur. In totaal waren er zo’n 90 jongens. Br. Jeevan had de leiding, samen met br. Vijay en een andere brother uit Ramantapur. Het was leuk om te zien hoe Jeevan de jongens verschillende verantwoordelijkheden gaf voor de week. Er werden 4 teams gemaakt met elk een teamleider. De hele week deden de teams alles samen: corvee, sport en spel, etc. Vijay, Ilse, ik en Jeevan zelf werden ook ingedeeld bij een team. I vond het erg leuk om mee te doen met de jongens. Ze verbaasden zich er over dat ik ook wilde meehelpen met corvee, haha. Maar ik kreeg netjes een bezem en mocht ook helpen vegen… Het was super om zoveel met de jongens te kunnen doen. Er was daar gewoon de tijd voor. De hele week hebben we drie keer per dag meegegeten met de jongens, gesport (m.n. cricket), corvee gedaan, muziekles gegeven (voor zover dat ging met steeds wisselende groepen en tijden) en geprobeerd wat danslessen te volgen. Dat laatste is niet helemaal gelukt, de Indiase vorm van streetdance ging voor ons toch iets te snel, we konden het niet bijbenen om zo snel alles na te doen en vooral te onthouden… haha. Dus hebben we dat maar opgegeven.

Op donderdag hebben we de jongens een dagje mee uit genomen naar Jalavihar, een waterpark met glijbanen, golfslagbad en nog veel meer. We moesten die dag verplicht weg van het terrein, omdat er overleg was voor een aantal brothers. We hadden met Jeevan afgesproken om er een sponsordag van te maken voor de jongens. Vorige week op onze vrije dag hadden we dit park bekeken en het voorstel gedaan om hier een keer naartoe te gaan met de jongens. Dus dit kwam heel goed uit! We konden er de hele dag terecht en werden begeleid door een aardige man die alles voor ons regelde. Geweldig! We kregen nog meer korting dan we dachten, dus dat was helemaal leuk. Wij gingen als eerste naar binnen om te betalen en alles te regelen voor de jongens. Toen ze binnenkwamen zag ik al die verraste en blije gezichten van de jongens. Dat maakte even heel veel indruk!! Dat had ik niet verwacht van mezelf, maar ik moest even stiekem wat traantjes wegpinken. Ik zag dat Ilse precies hetzelfde had en we beiden zowat stonden te janken daar bij de ingang van het park. Wij zagen het van elkaar, maar de jongens hebben niks gemerkt… We hebben een superdag gehad en hebben heerlijk met de jongens meegedaan. We waren voorbereid op het zwemmen met kleren aan, dus we hadden een shirtje meegenomen en we konden daar een broek lenen. Best weer een ervaring, zo zwemmen met alles aan! Pff, het zwom echt voor geen meter. Ik heb alle spelletjes met hard zwemmen en tikkertje verloren…
Ook de lunch werd voor ons geregeld, alleen was het jammer dat de porties wat aan de kleine kant waren. De jongens mochten van ons twee porties nemen, maar dat duurde natuurlijk wel lang… Dat was wel jammer van de tijd vond ik, maar goed, al met al was het een fantastisch dagje uit! Dus bij deze namens alle jongens heel erg bedankt voor al het sponsorgeld!! Zie verder de foto’s die een goede indruk geven.

De laatste zondag van het kamp zijn we naar de film geweest. Dit hadden wij niet gesponsord deze keer. We zijn wederom naar een Telugu film geweest, maar het was best een aardige film moet ik zeggen. Niet zoveel nep-gevechten en slecht geacteerde overdreven dames… tja, ik hou nog steeds niet echt van de Bollywoodfilms, de engelstalige blijven toch beter. Maar niks is leuker dan tussen de jongens te zitten in een bioscoop, waar iedereen zit te fluiten en te joelen bij elke liefdesscene of grappige opmerking (die ik niet snap) en in de pauze gauw een pakje koekjes kopen om daarna het vervolg van de drie uur durende film af te kijken. Toch blijft dat genieten.

Terug op het project moest ik weer even wennen. Even afkicken van al die activiteiten met de jongens en het verwerken van de indrukken. Ik kan terugkijken op een mooie kampweek. Het bezig zijn met de jongens is gewoon fantastisch. Doordat je meer tijd met elkaar doorbrengt, leer je elkaar beter kennen. Ook kon ik nu meer optrekken met de schoolboys, die ik normaalgesproken minder zie omdat ze overdag op school zitten. En wat ik ook bijzonder vond, is dat ik ook heel leuk contact had met een aantal jongens van Ramantapur. Zij waren ook mee naar Jalavihar, waar we echt veel lol gemaakt hebben met z’n allen. Ik vind het super om te zien hoe de jongens zo makkelijk met elkaar omgaan, het maakt allemaal niks uit, iedereen mag meedoen. Bijzonder om binnen zo’n korte tijd een band op te bouwen.

Het is een lang verhaal geworden, maar dat was het ook wel waard. Hieronder natuurlijk de foto’s:

Weekje kamp

Nog even geduld

2007-10-23T16:55:00.000+01:00

Dit is even snel een kort berichtje om te vertellen dat het nog even een paar dagen duurt voordat er weer wat nieuws op m'n weblog komt. Helaas voor de nieuwsgierigen onder jullie en alle mensen die al een beetje gewend waren aan de wekelijkse info ;) We zijn de afgelopen week op kamp geweest met de jongens, waardoor we geen gebruik konden maken van internet. Bovendien heeft de laptop van Ilse het opgegeven, waardoor we dus ook niet kunnen typen op onze kamer. Vrijdag gaan we langdurig naar een internetcafe en zal ik jullie de verhalen van de afgelopen (twee!) weken vertellen. Dus nog eventjes geduld, maar dan heb je ook wat.
Grtz vanuit India!
Dorien

Post en berichtjes plaatsen

2007-10-12T08:23:00.001+01:00

Ik heb ondertussen al een aantal brieven en kaarten ontvangen! Gisteren kwam de postbode weer langs en bracht voor mij een kaart van Diana en een kaart van thuis. Leuk, dank jullie wel allemaal! (Sanne, ik heb van jou nog niets gezien, maar blijf wel opletten ;) ) Het is echt super om hier post te krijgen.
Even iets anders over het plaatsen van berichtjes op mijn weblog. Ik vind het errug leuk om jullie reacties te lezen, maar ik begreep dat er soms wat onduidelijk is over het plaatsen van een reactie. Wees niet bang om iets te plaasten hoor! Het is heel simpel: klik op ‘ reacties’ onder het bericht van mij. Dan kun je rechts bovenaan een berichtje typen. Daarna kun je kiezen uit drie dingen: aanmelden met je google-account, anoniem of overig. Kies gewoon overig, dat is het makkelijkst. Dan vul je je naam in en verder niets (website adres is niet nodig). Klik op publiceren en klaar!!
Ik hoop dat ik volgende week weer wat reacties van jullie kan lezen. Die zijn voor mij tenslotte het leukste…

Aankomende zondag vertrekken mijn ouders naar India. Een raar idee hoor dat ze dan hier ergens rondlopen! Aan het eind van deze maand komen ze bij mij langs op het project. Super om ze dat allemaal te mogen laten zien hier!! Pap en mam, ik kijk er naar uit om jullie hier te ontvangen. Goede reis alvast en tot snel!!

Tot volgende week en veel liefs uit het mooie India,
Do

Verven in de shelter en een volleybalmatch

2007-10-12T07:47:00.000+01:00

Deze week hebben we geverfd met de shelterboys. Br. Binesh neemt deze week afscheid op het project. Daarom hadden we bedacht om iets te maken voor hem namens alle shelterboys. We hadden nog lapjes stof liggen waar we alle jongens een stukje van gegeven hebben. Daar mochten ze iets op schilderen als wens voor br. Binesh. Ze waren er echt leuk mee bezig!! Zie ook de foto’s trouwens. We hebben alle lapjes aan elkaar genaaid en ere en grote vlag van gemaakt. Die hebben we gisteravond op de afscheidsavond van br. Binesh aan hem gegeven. We waren zelf best trots op ons resultaat! Alleen zijn we vergeten er een foto van te maken… helaas. Op het programma voor het afscheid van Binesh hebben Ilse en ik samen nog een lied gezongen, ‘ May it be’ van Enya. Ilse had dat meegenomen en dat hadden we al zo’n beetje samen geoefend, dus konden we dat wel zingen. Er warden heel wat stukjes gedaan, door de brothers en ook door een aantal jongens.

Ook was er afgelopen week een volleybalwedstrijd tussen de brothers van Don Bosco en de brothers die bij ons op bezoek waren geweest voor een aantal dagen. We hebben hier regelmatig gasten die komen om ‘stage’ te lopen, om ervaring op te doen met het werken met straatkinderen. Meestal volgen ze een studie voor priester of iets in die richting. Het was leuk om te zien, alle jongens stonden eromheen. Father was scheidsrechter. Het was leuk om te kijken, want er kwam nu echt wat meer spel uit. Maar ja, toch sta ik stiekem liever te ballen in de Alternohal :P

Verven in de shelter en nog meer

Fort Golconda

2007-10-12T07:13:00.000+01:00

Vorige week vrijdag hebben we een bezoek gebracht aan Fort Golconda, een van de mooiste plekken van Hyderabad. Dit is een fort uit de 15e eeuw, gebouwd door een sultan. Er zijn nog resten te zien van een paleis, er zijn moskeen en er is ook een Hindoe-tempel. Heel grappig, want die is uitgehakt in een grote rots en alleen de onderkant is geverfd. Verder konden ze er niet bij, haha!
Er gingen twee jongens met ons mee om de weg te wijzen. We moesten met twee bussen en onderweg ergens overstappen. Bij de ingang moesten wij als buitenlanders 20 keer zoveel betalen als Indiers: voor ons was het 100 Rs en voor de jongens maar 5 Rs per persoon! Maar goed, het was het wel waard. We zijn onder leiding van de jongens naar boven geklommen (heel veel trappen), waar het uitzicht fantastisch was. Overal waar je keek zag je stad. Je kon bekende plaatsen zien liggen, zoals de Hi-tec gebouwen en het grote meer. Ik heb daar wel even staan te genieten, het was echt prachtig.
Op de terugweg zijn we door de resten van het paleis gelopen, waar regelmatig films worden opgenomen. Overal waren lampen aangelegd om de boel te verlichten. Soms was de helft van de traptreden bezet door lelijke kasten met lichten erin. Ze doen hier niet echt hun best om dat netjes weg te werken…
Beneden in de tuin hebben we even uitgerust op een grasveldje, waar een vrouwtje naast ons kwam zitten. Ze was duidelijk van de straat en wild eons he teen en ander verkopen. Ze spoorde niet helemaal, om maar zo te zeggen, maar ik vond het heel erg gaaf om te zien dat de jongens die met ons mee waren wel een praatje aangingen met haar. Ze luisterden naar haar verhaal en gingen heel normal met haar om. Gewoon als mens… dat vond ik wel bijzonder, omdat zulk soort mensen toch vaak genegeerd worden. Ik vroeg me af of dat kwam doordat ze zelf ook op de straat geleefd hebben en dus weten hoe het voelt, of dat het iets van de Indiase cultuur is… misschien wel beiden. Mooi om te zien.
Na het bezoek aan het fort zijn we met de jongens in een restaurantje gaan eten. Het eten was alleen echt vies! Jakkie, we hadden biryani besteld, maar het smaakte bijna nog slechter dan het eten op het project! Beetje jammer van onze kans om lekker tee ten vandaag… maar ja, we wilden ook niet heel luxe gaan eten waar de jongens bij waren. We hebben dus niks laten merken en netjes ons eten opgegeten. Volgende keer maar beter…
We zijn terug gegaan met de bus naar Secuderabad station. De jongens gingen terug naar het project en wij zijn naar het internetcafe gegaan. Het was een lekker dagje!

Fort Golconda

Wist je dat...

2007-10-05T11:22:00.000+01:00

In India de vrouwen voorin de bus zitten en de mannen achterin? Verklaart ook waarom er aan de achterdeur altijd mannen hangen…

Er speciale bordjes zijn voor ‘lady seats’ en ‘senior seats’? Als er mannen op deze plek zitten, moeten zij opstaan in de bus als er vrouwen of oude mensen binnenkomen.

Indiërs ‘ja’ knikken door met hun hoofd heen en weer te wiebelen (lijkt net alsof ze nee schudden)

‘nee’ schudden vaak gepaard gaat met een sis-geluidje

Indiërs wel de vloer schoonmaken, maar de rest van een gebouw niet

Een fles water hier 12 Rs kost (= 24 eurocent)

Je meestal een jurk koopt zonder mouwen? Die zitten er los bij en kun je eraan laten stikken bij een naaiwinkel

De broeken hier gemaakt worden in maat 58? De bovenkant is zo wijd dat iedereen er in past

Alle auto’s hier een muziekje draaien als ze achteruit rijden

Hier een spelletje is dat ‘tsunami-clap’ heet

Indiërs hier proberen je moedervlekken te pakken

We in de koeienstront hebben gevolleybald

Bananen 1,5 Rs (= 3 ct) per stuk kosten en super lekker zijn

Als je luxe gaat eten, je sneller aan de schijterij gaat. Maar dat je dit er wel voor over hebt

De deurposten hier gemaakt zijn voor een maximale lengte van 1.70 m

Alle deuren van hout zijn en deze dus uitzetten bij warmte (wat verklaard waarom we onze deur amper meer open krijgen)

India in de wereldfinale zit van cricket

We hier meer uren achter de tv zitten dan thuis

Indiërs in kleermakerszit zitten omdat zij hun voeten als het meest onreine deel van hun lichaam beschouwen en dit dus niet mogen laten zien

Hier de cola ‘thums up’ heet

We van de week bij een superluxe schone Mc Donalds hebben gegeten?

Er elke nacht om 1 uur ’s nachts een vliegtuig overkomt (zou die uit NL komen??)

Ilse haar iPod gevonden heeft, maar de teleurstelling groot was toen de oplader nog in NL bleek te zijn. Dus nu maar wachten op de post…

We sporten op een vuilnisbelt

we tot nog toe alle waterflessen hebben bewaard en we niet weten wat we ermee moeten doen. Maar we vertrouwen nog op een goede ingeving

de vuilnisbakken geen nut hebben aangezien mensen het vuilnis gelijk eruit halen en verspreiden om zo de kost te kunnen verdienen

er elke week wel een feestdag is

de koekjes en de chips hier echt overheerlijk zijn

elk kledingstuk dat we tot nu toe gekocht hebben stuk was

bijna alle broeken doorschijnen

We wel een cd hebben gekocht, maar vergeten waren dat we hen niet kunnen afspelen omdat onze cd-speler van de laptop stuk is

Br. Vijay, Jeevan en Binesh onze favorieten zijn

Vrouwen hier zwemmen in hun sari

De sisters meedoen met volleybal in hun sari en bang voor de bal zijn

Onze waslijn nog steeds hangt

De jurk van Dorien al drie keer gewassen is maar nog steeds donkerpaars afgeeft

Wij samen kunnen lachen en kunnen huilen

Ilse haar haar supersnel groeit

We deze week ons eerste eten van de straat gegeten hebben, het typisch hapje uit Hyderabad: pannipurry

Elke kamer tien lichtknopjes heeft, maar maar 1 lamp

We vanaf vandaag (=donderdag) ’s avonds met de jongens mee-eten ipv met de staf boven?

Je hier mobiel goedkoper naar Nederland kunt bellen dan vast?

We op de wc de beste ontvangst hebben?

Ilse deze week ineens warm water kreeg bij het douchen?

We meters stof onder onze bedden vandaan hebben gehaald bij de grote schoonmaak?

Ik nog een zak drop vond onderin mijn tas?

Sari

2007-10-05T11:19:00.000+01:00

Afgelopen week hebben we prachtige stof kunnen kopen voor een sari. Bij onze naaishop om de hoek (waar we ondertussen al vaste klant zijn en de eigenaar ons gaat herkennen ;) ) hebben we een sari laten maken. Ilse had er vorige week al eentje laten naaien van Indiase stof die ze meegenomen had uit Nederland, maar voor mij is het mijn eerste sari. Donderdag hebben we allebei onze nieuwe sari aangetrokken en een stip op ons hoofd geplakt. Waah!! Echt Indiaas, hihi! Omdat Ilse al een keer geoefend had met het aandoen van zo’n meterslang geval, luktehet ons om de sari zelf aan te krijgen. We waren weliswaar wel een half uur later bij ons ontbijt, maar het was de moeite wel waard. Iedereen vroeg of er vandaag iets bijzonders was omdat we er zo mooi uitzagen. De vrouwen vonden onze sari’s ook erg mooi, maar we hadden het toch niet helemaal goed gedaan... Dus hebben ze ons geholpen om de sari’s beter vast te zetten. Nu was het helemaal goed. Wel wennen zo’n ding! Vooral met lopen! Ik sta regelmatig op de rand van mijn rok, wat erg onhandig is. Bij elke opstap moet je eraan denken je rok omhoog te doen. Maar het staat erg mooi!

Sari's en nog meer...

Muziekles is leuk!

2007-10-05T10:50:00.000+01:00

De muzieklessen zijn nog steeds een succes! We hebben ondertussen twee groepen, waarvan de eerste groep al drie lessen heeft gehad. De ritme-instrumenten worden heel goed gebruikt. De jongens kunnen al best wat ritmes spelen, waardoor de lessen vrij goed verlopen. We doen vaak wat luisterspelletjes, zoals voor- en naspelen van een simpel ritme, en het reageren op een specifiek geluid met je ogen dicht. Verder doen we vooral veel oefeningen waarbij de jongens allemaal tegelijk in hetzelfde tempo moeten spelen. Dat is natuurlijk ook het moeilijkste, maar we merken dat het al steeds wat beter gaat. Op ons teken moeten ze harder of zachter spelen, of sneller of langzamer. We hebben ook al wat teloefeningen gedaan en verder is het vooral veel improviseren, haha. Het leukste is om gewoon samen muziek te maken en allemaal een ritme-instrument te pakken en te spelen. Dit doen we ook het vaakst. Eerst allemaal hetzelfde basisritme en daarna gaan we proberen wat variaties te spelen. Dit lukt al aardig goed en de jongens blijven enthousiast. En wij daardoor ook!
Hieronder een link met wat foto's van de muzieklessen en activiteiten in de shelter.

Lesgeven

Naar de bios!

2007-10-05T10:49:00.001+01:00

Afgelopen zaterdag hebben we ons eerste uitje voor de jongens georganiseerd: met de hele groep naar de film. Geweldig! Br. Jeevan regelde alles voor ons: hij haalde de jongens bij elkaar en vroeg naar welke film ze wilden, hij regelde kaartjes en zorgde voor briefjes waarmee de jongens bij ons 10 Rs. konden ophalen om iets te kopen tijdens de pauze van de film. Wij zorgden voor het geld en gingen natuurlijk zelf ook mee. ’s Morgens zijn we naar de pinautomaat geweest om geld op te nemen. Het enige kleine puntje was dat er alleen maar briefjes van 100 uit de automaat kwamen, terwijl wij voor elke jongen een briefje van 10 nodig hadden. Dit betekende dus dat we in totaal 85 briefjes van tien nodig hadden. We wilden dit wisselen bij een bank, maar alle banken waren gesloten vanwege één of andere holiday (er is hier elke week wel een holiday, dus zo vreemd keken we er niet van op ;) ). Hebben wij net weer! Daar stonden we dan met al onze briefjes van 100… We zijn toen een aantal winkeltjes langsgegaan en hebben elke keer 1 of 2 briefjes van 100 kunnen wisselen. Na even wat werk hadden we alles gewisseld en konden we terug naar het project.
’s Middags deelde br. Jeevan aan alle jongens een briefje uit met zijn handtekening erop. Dat briefje moesten ze bij ons inleveren, waarna ze van ons 10 Rs. kregen. Alle namen werden afgestreept op de lijst, zodat alles eerlijk verliep. Het systeem werkte goed, maar kostte wel veel tijd. Daarom konden we pas later vertrekken en moesten we op de heenweg de bus nemen omdat we anders te laat waren. Uiteindelijk waren we veel te vroeg en moesten we alsnog bijna een half uur wachten voordat de film begon… ach, wat maakt ons het uit! Er waren twee groepen gemaakt: de ene groep ging naar een dansfilm, de andere naar een actiefilm. Ilse en ik gingen allebei met een groep mee. Beide films waren in Telugu, dus voor ons niet te volgen… achteraf viel het ons allebei nog mee. Ik had bij mijn actiefilm toch wel een aardig verhaal, en Ilse had het ook bij de dansfilm. De jongens hebben echt genoten en het was super om dat te zien. In de pauze hadden we maar heel kort de tijd om even wat te kopen, waarna de bijna drie-uur-durende film weer verder ging. Na de film zijn we lopend naar huis gegaan. Daarna nog gegeten (pas om 22:00 uur!), waarbij we een applaus kregen van de jongens als bedankje voor de film. Echt leuk! Dit is zeker voor herhaling vatbaar!
Een foto van de groep jongens die naar de dansfilm gingen:

Een echt volleybalveld

2007-09-28T07:09:00.002+01:00

Ik had al geschreven dat er hier ook gevolleybald wordt, maar het is nu zeker de moeite waard om te vermelden dat dit heel serieus wordt! Woensdag zijn de jongens onder leiding van br.Jeevan hard aan het werk geweest om het vreselijk smerige veldje naast ons gebouw om te toveren tot een heus volleybalveld. Eerste werden de maten uitgemeten voor het veld. Het zijn geen officiele maten, want daarvoor is het veld iets te klein. Maar dat geeft niet, als de veldjes aan beide kanten maar gelijk zijn ;) Er zijn twee palen gekocht die met cement in de grond gezet zijn. De lijnen werden gezet met een soort poeder, waarna de jongens de lijnen uitgegraven hebben. Zo blijven ze hopelijk wat langer ‘houdbaar’. Ook hebben de jongens het veld netter gemaakt en het afval grotendeels weggegooid. Zelfs de bomen werden gekapt, omdat de takken in de weg hingen. Haha, als je zag hoe dat ging… gewoon met een hakbijltje de boom inklimmen en hakken. De andere jongens bonden een touw aan de tak en gingen eraan hangen totdat hij brak. Grote hilariteit natuurlijk toen het eindelijk lukte. Vanaf vandaag is er volgens mij elke middag volleybal, dus dat is helemaal geweldig. Kan ik toch nog een beetje m’n conditie gebruiken. Hieronder wat foto’s van al het werk van de jongens.

Vrijdag = vrije dag

2007-09-28T07:09:00.001+01:00

Vanaf vorige week is vrijdag onze vaste vrije dag geworden. Heerlijk om na drie weken hier te zijn een dagje uit te slapen en wat voor onszelf te kunnen doen. Daar waren we echt aan toe! Na ons ontbijt zijn we de stad ingegaan om wat te winkelen en een internetcafé te kunnen bezoeken. We hadden nog wel een mooie bak met het zoeken naar een pinautomaat. We hadden in NL uitgezocht dat we bij een ICICI-bank moesten zijn, maar deze was niet zo gemakkelijk te vinden. We hadden er eentje gezien in de bus vorige week, en hadden de straatnaam gevraagd (én onthouden!). We vroegen een riksja-driver ons daarheen te brengen. We werden afgezet voor een groot gebouw. Toen we ernaar binnen liepen, bleek het een kantoor te zijn! We werden aangestaard door 6 mannen die geen idee hadden wat die twee blanke meiden kwamen doen. We vroegen heel voorzichtig of we ook geld konden opnemen, maar dat kon natuurlijk niet… haha! Gelukkig waren ze erg behulpzaam en gaven ze ons het adres van een pinautomaat én van een bank. Bleek dat het helemaal niet zo ver was en dat we er al langs waren gekomen… aah! Toen maar weer een riksja terug genomen en na wat rondlopen en rondvragen vonden we uiteindelijk onze automaat. Het werkte en we konden geld opnemen. Fijn! Konden we weer shoppen! We hebben ook heerlijk gegeten in een goed restaurant. Dit hebben we maar niet aan de jongens verteld ;) Lekkere gegrilde kip tandoori met roti… mmm!
We hebben allebei nog twee punjabi’s (soort jurken met broek) erbij gekocht en we zijn in een supermarkt geweest. Daar hebben we ook het een en ander ingeslagen qua eten en drinken. Echt relax om even luxe te kunnen doen. Volgende week vrijdag weer!

Muziekles met ritme-instrumenten

2007-09-28T06:56:00.000+01:00

Afgelopen maandag is het gelukt om een aantal ritme-instrumenten te kopen. We zijn samen met br. Vijay naar een muziekwinkel geweest, die op loopafstand bleek te zijn. Nu weten we de weg en kunnen we er ook zelf heen. We hebben één grote trom gekocht, twee bongo-achtige instrumenten, een beatring en wat kleine ritme-instrumenten. Het was een leuk winkeltje met een aardige verkopen. Hier zullen we nog wel eens vaker langsgaan denk ik!
Woensdag zijn we begonnen met onze eerste muzieklessen. Br. Jeevan had voor ons een groepje van zes jongens samengesteld en ervoor gezorgd dat ze op de juiste tijd op de juiste plek waren. We hadden alle jongens een instrument gegeven, waarop ze eerst mochten uitproberen hoe het werkte en hoe je er op kon spelen. Het ging al heel goed voor de eerste keer, de jongens konden best een ritme bedenken en het al aardig vasthouden. Dat hadden we eerlijk gezegd niet verwacht! We hebben wat oefeningen gedaan om allemaal een verschillend ritme te spelen, zodat er echt een mzuiekstukje ontstond. De jongens waren superenthousiast, echt gaaf om te zien! Nu moeten we nog wel oefenen om tegelijk te blijven spelen, want dat valt nog niet mee… Maar dat is een oefening voor de volgende keer. Zo blijft het tenminste leuk, ook voor ons. Gisteren hebben we een tweede groepje gestart. Alleen kwamen er ineens 12 jongens ipv zes! Dus het was een beetje te druk, maar de sfeer was goed en wederom waren de jongens erg enthousiast.
Naast het werken met de twee muziekgroepjes willen we ook wat doen met individuele kinderen, om hen wat muziektherapeutische oefeningen te laten doen. Ilse heeft mij wat laten zien en ik ben aan het proberen om ook zoiets te doen. Ilse kan dit goed gebruiken voor haar studie, dus dit willen we nog wat meer gaan uitbreiden. Maar de eerste probeersels geven goede hoop voor een mooi vervolg.
Als de muzieklessen een succes blijken te zijn, willen we ook wat meer instrumenten gaan kopen en iets gaan doen met optredens. Op ons eigen project zijn er wel eens voorstellingen, waarbij de jongens ook stukjes doen. Vaak is dit dans, waar ze trouwens erg goed in zijn! Maar het zou natuurlijk ook leuk zijn om een stukje muziek te laten horen. We hebben nog geen kans gehad om foto's te maken van onze eerste muzieklessen, omdat we te druk waren met het lesgeven zelf. Maar voor nu wel alvast een mapje met nieuwe foto's:

Week 4

Ganesh

2007-09-28T06:41:00.000+01:00

Deze weken was het Ganesh: een feest van de Hindoes wat minimaal 3 en maximaal 11 dagen duurt. Dit hangt af van wat je zelf wil. Er staan op veel plaatsen beelden van de god Ganesh, een zoon van Shiva. Hij ziet eruit als een olifant en wordt vereerd met veel bloemen, rijst en wierook. Ook op ons huis is er de eerste dag aandacht aan besteed. Ondanks dat het een Hindoe-feest is en het Don Bosco huis christelijk is, geven ze toch aandacht aan dit feest. Dit is uit respect voor elkaars religie. Er zijn namelijk ook een heel aantal jongens hindoe, die dit feest graag willen vieren.
Boven in de shelter werd er een tafel ingericht met daarop een beeld van Ganesh. Het werd mooi versierd en op een kleed voor de tafel werden allerlei dingen neergezet voor de rituelen: rijst, water, wierook, poeder om een stip op je hoofd te maken, vuurblokjes en kokosnoten. Tijdens de viering met de priester werd dit allemaal gebruikt. We kregen allemaal een stip op ons hoofd en mochten een handje rijst naar het beeld gooien. Vervolgens kreeg je een beetje water op je hand wat je op moest drinken en het laatste beetje smeer je over je hoofd en in je haar (mmm!). Vervolgens werden de vuurblokjes aangestoken, waar je met je handen langs kon gaan en zo het vuur kon ‘opnemen’. Op het laatst kregen we een handje rijst en een soort pap wat je op mocht eten. Omdat we alles een beetje meegedaan hebben, wennen we al aardig aan de rituelen in de tempels. De afgelopen dagen hebben we daar al profijt van gehad, je weet dan een beetje wat er gaat komen.
Elke avond wordt er wel ergens een Ganesh-optocht gehouden, waarbij er een auto langskomt met een groot beeld van Ganesh erin, verlicht door een stel bouwlampen. Daarachter een groep trommelaars die heel hard roffelen. Er wordt ook bij gedanst. Een paar dagen geleden kwamen ze bij ons langs de deur en zijn we gaan kijken. Natuurlijk mochten wij ook meedansen in een groepje meiden. Het viel erg mee trouwens, want we konden gewoon de bewegingen van die meiden nadoen. Haha, echt wel leuk! We hebben regelmatig avonden dat we niet kunnen slapen van al die herrie. Wel een beetje jammer dus. Maar goed, over herrie gesproken: het is hier nooit stil! Zelfs ’s nachts niet. Ik word regelmatig wakker van knallen, stemmen, een luchtalarm of muziek. Maar je went er wel aan, ik doe nu alsof ik ze niet hoor en slaap gewoon verder. Het nadeel van het negeren van geluiden is wel dat ik ook niet altijd door heb dat ze op ónze deur kloppen… ;)
Maandag was de laatste feestdag van Ganesh, wat we hier met de jongens ook gevierd hebben. Het tafeltje met het beeld van Ganesh en alle versieringen werd bovenop het dak van de jeep vastgemaakt. De muziekbox werd buiten gezet en de muziek ging keihard aan. Daarna was het uurtje dansen voor de auto, waar wij ook aan meegedaan hebben. Op een gegeven momet werden er van bovenaf emmers water naar beneden gekieperd, bovenop de dansgroep. Aah! Iedereen zeiknat dus, haha. Maar het maakte het des te leuker! De jongens vonden het prachtig en iedereen was doorweekt (wij ook). Ook een paar van de brothers kwamen erbij, die natuurlijk een paar emmers water over zich heen kregen… Na een uurtje was het klaar en konden we weer droge kleren aantrekken. Super om even lekker gek te doen!!

Riksja

2007-09-21T17:02:00.000+01:00

Hieronder een impressie van een ritje in een riksja in Secunderabad. Even genieten!

Muziek maken!

2007-09-21T08:42:00.000+01:00

Vanaf deze week hebben we een start gemaakt met onze muziekactiviteiten. In de shelter waren we begonnen met het liedje ‘Simamaka’ (geleerd op het straatkinderenweekend!). Onze eerste zangoefening viel erg tegen: de jongens konden geen van allen dezelfde toon nazingen! Ahum…. Toch hebben we het liedje aangeleerd, maar het klonk niet echt mooi. Gaf niks, de jongens vonden het prachtig om te doen. Daarna zijn we maar overgestapt op ritmes. Dit ging een stuk beter. We hebben verschillende ritmes geklapt wat de jongens moesten naklappen. Vonden ze erg leuk! We willen hier meer mee gaan doen, dus we hebben aan father Balashowry gevraagd waar er een winkel is waar we ritme-instrumenten kunnen kopen. Binnenkort gaat er één van de brothers met ons mee. Ben benieuwd of het gaat lukken.
Verder is Ilse met één van de jongens begonnen om individueel een soort muziektherapeutische oefening te doen. Ik heb hier wat van gefilmd, echt heel gaaf om te zien! Ik heb ook nog even meegespeeld, improviseren is erg leuk! Hieronder wat foto's en de andere foto's van week 3.

week 3

Volleybal

2007-09-21T08:08:00.001+01:00

Een fantastisch bericht: we kunnen hier ook volleyballen! Joehoe!! Op het vreselijk smerige veldje waar we ook altijd voetballen en cricket spelen, doen we nu vaak ’s middags een potje volleybal. Het net wordt tussen de boom en het klimrek geknoopt en het spel kan beginnen. Regels zijn niet zo belangrijk, als we maar lol hebben. Er staan gemiddeld ook veel meer dan 6 mensen in het veld en doordraaien is er ook niet bij. Degene die goed serveert, mag de hele pot opslaan. De anderen kiezen een leuke plek in het veld en dan maar ballen! Echt lachen. Vanmiddag kwamen alle sisters even meedoen, allemaal in hun sari! Volgens mij hadden ze nog nooit een bal aangeraakt, want ze durfden amper in het veld te staan. Haha!! De grootste lol natuurlijk om alle foute ballen… Het nadeel van al dat chaotische gedoe is dat het spelletje er niet echt leuker van wordt vind ik. Je hebt geluk als je een bal krijgt, want de meeste spelers staan voor jan doedel in het veld. Maar ach, ik heb het spelletje van het volleybal weer gevoeld en dat is het belangrijkste!!
Hieronder een fotootje van het veld:

Een weekje andere projecten bezoeken

2007-09-21T08:04:00.000+01:00

Deze week zijn we op bezoek geweest bij drie andere projecten. Als eerste zijn we zondag een dag op Ramantapur geweest, samen met alle jongens van ons huis. Er werd een dagprogramma georganiseerd door een groep vrijwilligers van een bedrijf. Eén keer per jaar houden ze een sponsordag, waarop de kinderen een programma krijgen en een lekkere maaltijd. Father Balashowry opende het geheel, waarna de kinderen in groepen ingedeeld werden. Wij hadden onszelf ingedeeld bij de oudste jongens. We kregen een tekenopdracht om te tekenen wat je graag wil worden. Iedereen kreeg een zakje met potloden, stiften en verf en ging aan het werk. Leuk om te zien hoe al die jongens bezig waren! Daarna kregen we een heerlijke lunch en was er even vrije tijd voor de jongens, waarin we gevoetbald en gebasketbald hebben. Daarna werden er prijsjes uitgedeeld voor de mooiste tekeningen. We kregen allemaal nog wat lekkers en toen was de dag voorbij. Op zich een leuk initiatief, maar de sfeer voelde erg officieel en wat ‘gemaakt’. De jongens vonden het best leuk, maar werden wel een beetje zat van alle toespraken, wat ik me goed kon voorstellen.

Dinsdag zijn we een dag naar Nampally geweest, één van de andere huizen van DBNJ. We gingen mee om ‘street education’ te gaan doen, samen met een paar sisters die hier tijdelijk ervaring komen opdoen. We moesten met een enorm drukke bus, waar letterlijk de mannen aan hingen (aan de buitenkant van de bus, aan zo’n reling)! Ik was bij elke bocht wel bang dat ze geraakt werden doordat de bus soms heel vlak langs het andere verkeer reed. Maar het ging goed, ik heb genoten van het ritje. Echt fantastisch om in die chaos te zitten! Op Nampally werden we goed ontvangen en kregen een welkom van de kinderen.
Het opvanghuis is overgenomen door de regering en sindsdien eigenlijk een soort gevangenis voor de kinderen. Alles is afgesloten en wordt bewaakt. De kinderen mogen niet naar buiten en zitten dus de hele dag in dat gebouw. Beneden eten ze, boven slapen en werken ze. De kinderen gaan niet naar school, maar krijgen les in de shelter. De regering wil dit zo afgesloten houden om ervoor te zorgen dat de kinderen niet terug de straat opgaan. Maar omdat alles zo afgesloten is, zijn er veel kinderen die willen vluchten. Hier waren we al op voorbereid, maar toch voelden we gelijk de afgesloten sfeer toen we binnen kwamen: allemaal hekken en bewaking bij de ingang. Niet fijn! De kinderen zitten hier gemiddeld maar een paar maanden, omdat hun ouders opgezocht worden die hen dan daar komen ophalen. Maar toch, drie maanden ‘gevangenis’ is lang…
We zijn op het station van Hyderbad geweest, waar we een straatjongen vonden die we meegenomen hebben. Hij heeft meegegeten in Nampally, maar daarna hebben we hem meegenomen naar New Bhoiguda. ’s Middags nog wat spelletjes gedaan met de kinderen daar. Even improviseren natuurlijk, maar het was erg leuk.

Woensdag een dagje naar Kachiguda, het kleinste huis van DBNJ. Dit huis staat in de buurt van een krottenwijk, waar de kinderen overdag opgevangen worden en wat les krijgen. Ze slapen dan bij hun ouders, maar mogen mee-eten op het project. Er waren een stuk of 7 kinderen toen wij aankwamen. De sfeer was gelijk erg gezellig, echt knus. De father op het project ontving ons hartelijk en nam ons mee voor een rondleiding in de buurt. We zijn door een stuk krottenwijk gelopen, wat toch wel even indruk maakte. Het was maar één straatje, maar toch… de stank, de chaos en de ellende blijven wel hangen. We durfden geen foto te maken, gewoon om het gevoel dat je daar je dure camera niet wil gebruiken als je ziet dat die mensen daar geen eens een bed hebben. Daarna hebben we een rondje door de buurt gedaan, waar we de kerk, een tempel en wat winkeltjes bezocht hebben. We hebben voor het eerst een typisch hapje uit Hyderabad geproefd: pannicurry. Een soort balletjes met scherpe kruiden, bonen en stukjes aardappel erin, aangevuld met veel water. Je moest ze in één keer opeten, wat natuurlijk even hilarisch was omdat wij niet gelijk durfden… haha. Maar het viel erg mee, het was lekker vond ik. De man van het stalletje moest ook wel lachen dat die westerlingen even echte Indiase hapjes kwamen proeven. We mochten ook meedoen met de lunch, wat heel gezellig was. We voelden ons net een grote familie, we zaten in een kring met father, twee brothers, de sisters die met ons mee waren en een stuk of vijf kinderen. Na de lunch even tv gekeken, lekkere thee gedronken en toen terug met de trein. We werden uitgenodigd om eens vaker te komen, wat we zeker nog eens willen doen!

Handjes vasthouden

2007-09-14T16:58:00.001+01:00

Nog iets grappigs wat ik jullie even wil vertellen: het is hier heel normaal om hand in hand te lopen. Ook de jongens doen het veel! Moet je in het begin even aan wennen, moet ik zeggen. Het leuke is dat de jongens het ook bij ons doen als we ergens naar toe lopen. Als we een drukke weg moeten oversteken, pakken ze onze hand vast. Geeft een veilig gevoel hoor. Of als ineens de stroom uitvalt en het aardedonker is, voel je ineens een hand die je vastpakt en naar buiten leidt… lief hè? We hoeven hier dus niet bang te zijn, we worden prima beschermd door de jongens.

Ranzige ogen

2007-09-14T16:56:00.002+01:00

Ja hoor, het is zover: we zijn ziek! Nou ja, niet echt ziek dat we niks kunnen doen en de hele dag op bed liggen, maar we hebben allebei een soort oogontsteking. Het klinkt heel eng en ziet er niet uit, maar we hoeven er niet voor naar het ziekenhuis. Als het goed is, moet het vanzelf overgaan… Een heel aantal kinderen van het project hebben het ook. Het is besmettelijk, dus waarschijnlijk hebben we het daardoor opgelopen. Ilse kreeg als eerste last en heeft twee dagen op bed gelegen. Drie dagen geleden was ik aan de beurt en tot op vandaag lag ik plat. Er komt allemaal troep uit onze ogen en ze zijn helemaal opgezet. Aah! Je voelt je zo stom en het ziet er niet uit, maar we weten niet waar het vandaan komt. Het schijnt het seizoen te zijn voor dit gedoe. En daar moet je het dan maar mee doen. We hebben oogdruppels gekregen van br. Vijay. Deed geen pijn gelukkig. Nu is het ergste geweest en probeer ik weer wat te typen. Alleen is het wel wat lastiger met minder zicht… Ik zit nu met mijn zonnebril op te typen, haha. Morgen ga ik het weer proberen. Zie foto hieronder voor het idee: mensen die niet van enge plaatjes houden, kunnen beter even niet kijken…

Ranzige ogen en nog meer van deze week

Zieke jongen

2007-09-14T16:56:00.001+01:00

Een paar dagen terug hebben we een bezoekje gebracht aan een jongen van ons project die in het ziekenhuis lag. Toen we vorige week aankwamen, lag hij in het kamertje naast ons, wat speciaal voor zieke jongens ingericht is. Hij zag er slecht uit, wij dachten in eerste instantie dat hij iets van aids had. Hij kon bijna niets, lag veel op bed en zat af en toe buiten op de bank voor ons huis. Een paar dagen geleden was hij ineens weg en bleek dat hij was opgenomen in het ziekenhuis. Hij had het aan zijn hart en nieren en lag in kritieke toestand. Dat was geen goed teken, en wij vroegen ons af of hij ooit nog terug zou komen op ons project.
Father vertelde ons dat we hem wel mochten bezoeken als we dat wilden. Dus hebben we dat gedaan. Het ziekenhuis is zo’n 10 minuten lopen vanaf New Bhoiguda. Een paar jongens gingen met ons mee. Het gebouw zag er aan de buitenkant heel mooi uit, maar hoe dichterbij we kwamen, hoe minder mooi het werd… De jongen lag op de intensive care, in een zaaltje met allemaal kinderen. Het was er erg druk, bij elk bed zaten of stonden wel mensen. Er waren drie artsen met onze jongen bezig. Ze waren bezig met het inbrengen van een catether volgens mij. Alles was open en bloot te zien en gebeurde (bijna) zonder handschoenen. De jongen lag aan de beademing en een infuus. Hij kon niets en had een afwezige blik in zijn ogen. Het beeld schokte me wel, het maakte veel indruk om hem daar zo te zien liggen. We besloten even een rondje om te lopen en later terug te komen. Dan waren de artsen klaar en konden we even bij hem kijken. De andere jongens liepen met ons mee en na zo’n tien minuten waren we weer terug. De jongen lag nu onder een lakentje, ademde zwaar en reageerde niet. We aaiden hem wat over zijn hoofd en arm, maar er was bijna geen reactie zichtbaar. Zijn ogen leken iets te draaien, maar dat was het enige. De artsen wisten niet hoe lang het nog ging duren, maar de dood zal niet ver weg meer zijn. Echt heftig als je je bedenkt dat zo’n jongen niemand heeft van familie die hier bij hem kan zijn. Waarschijnlijk weten zijn ouders niet eens dat hij ziek is… Een afschuwelijk en machteloos gevoel, dat een kind van een jaar of twaalf alleen moet sterven. Eergisteravond vertelde father ons dat de jongen gestorven was en ze hem hadden begraven. Dus het heeft inderdaad niet lang geduurd. We zijn blij dat we hem nog even bezocht hebben, dat was het laatste wat we voor hem konden doen. Gisteravond was er een bijeenkomst voor de jongens om Ramesh (zo heette de zieke jongen) te herdenken. Op die manier is het nu afgesloten.

Berichtjes vanuit Nederland

2007-09-14T16:55:00.000+01:00

Lieve allemaal,
Even een briefje aan jullie omdat ik het leuk vind dat er al zoveel mensen wat van zich hebben laten horen. Dank jullie wel! Ik heb ondertussen mijn postadres hier geplaatst, dus vanaf nu kunnen jullie ook de postbode uitproberen… Ik heb er volgens mij al wel eens één gezien bij ons huis, dus dat geeft goede hoop.
An: dank je wel voor je sms! Fijn dat de verbouwing in je nieuwe huisje al vordert. Ben erg benieuwd naar het resultaat, dus als ik terug ben kom ik gauw weer een keertje logeren… ;)
Diaan: sinds deze week gebruik ik je boek voor wat Engelse lesjes aan de kinderen. Ze vinden het geweldig! Dus dank je wel voor je goede cadeau.
Oma: heeft u al wat gelezen van mijn weblog? Ik hoorde dat Riet wat voor u uitgeprint had. Hopelijk heeft u ook een paar foto’s kunnen zien.
El: hoe is je studie? Beetje leuk of is het studentenleven toch wel zwaar?
Wout: alles onder controle in Zwolle? Wanneer komt onze cd uit? ;) Ilse en ik hebben hier ons nummer van Vreemde wegen laten horen. Vonden ze fantastisch! hihi
Wireless-mensen: oefen ze voor de startzondag!!
Mam: leuk je even aan de telefoon gehad te hebben! Goed om je stem even te horen.
Pap: vier je maandag je verjaardag of in het weekend?
Sanne: dank je wel voor je mail, snap dat het niet gelukt was om elkaar nog te zien met al dat ziekengedoe. Geeft niet, volgende keer beter!
Nicolet: alles nog gelukt met Karen? En hoe is het met je LIO? Hoop dat het lekker loopt in groep 4.
Meiden van D7: ik mis de trainingen!! Kan hier niet echt sporten helaas. Ik probeer wat voetbal en cricket, maar mijn conditie zal straks wel een enorm dieptepunt bereiken…
Sailband-mensen: hoe is het met de solo’s? Gerrit?! ;) Het oefenen valt wat tegen hier. Als je het keyboard maar met één vinger aanraakt, staan er gelijk 6 Indiërs om je heen die les willen :S
Annemarie en Clazien: nog kettingen gemaakt? Heb hier nog geen kralen gezien, wel veel armbanden. Maar die zijn te klein voor onze grote handen, haha. We zijn iets groter dan de gemiddelde Indiase vrouw…
Nienk: al druk met de voorbereidingen voor je feestje? Veel plezier in ieder geval!
Zo, nou weet ik hopelijk ook weer een beetje hoe het bij jullie gaat!

Organisatie van het project

2007-09-14T16:54:00.000+01:00

Het is denk ik wel leuk om wat te vertellen over hoe het project georganiseerd is. De leiding van ons project ligt in handen van father Balashowry. Hij zit pas sinds 3 maanden op dit project. Nu is hij voor 3 jaar father, daarna wordt hij ingezet op een ander project. Eventueel kan er wel een verlengperiode van 3 jaar worden aangevraagd, maar 6 jaar is het maximum. Zo wil men ervoor zorgen dat de leiding van de projecten steeds gewisseld wordt. We kunnen goed overweg met father Balashowry. We mogen hem alles vragen en hij probeert met ons mee te denken. Het eerste wat hij zei was: ‘feel like home here’. Lief toch? Naast father Balashowry zijn er een aantal brothers die hem ondersteunen in het werk. Brother Jeevan is degene die waarneemt als father er niet is. Hij zit hier nu voor twee jaar. Een ontzettend vriendelijke man, die echt hart heeft voor de jongens. Hij is als een vaderfiguur voor ze, dat is leuk om te zien. Hij speelt regelmatig een potje voetbal met de jongens. De andere brothers zorgen voor de dagelijkse dingen: leiding geven aan de jongens, lesgeven in de shelter, boodschappen doen, fieldwork op het station, administratieve dingen doen, enz. Er zijn nog meer stafleden: een man en vrouw die elke dag koken in de keuken, een receptioniste die de administratie van de jongens bijhoudt en nog wat andere vrouwen die assisteren. Wij maken nu ook deel uit van de staf en heten nu ‘sisters’. Dichtbij ons project zit een opvanghuis van Don Bosco voor meisjes, waar we al even langs geweest zijn. We hebben kennis gemaakt met de zusters en de meisjes op het project. Er wordt veel samengewerkt en er is regelmatig contact tussen de beide huizen.
Het project Don Bosco Navajeevan (DBNJ) bestaat uit vier opvanghuizen voor jongens in de omgeving van Hyderabad. Wij zitten op één van de oudere huizen, waar de jongens direct van de straat komen. Ze worden opgevangen in de shelter. Afgelopen week zijn we op Ramantapur geweest. Dat is het nieuwste en grootste gebouw van de vier. Dit ligt wat aan de rand van de stad. Het is een prachtig gebouw met veel ruimte eromheen waar de jongens gebruik van kunnen maken. Er worden daar zo’n 150 jongens opgevangen. Er zijn mooie kamers met bedden en er is genoeg ruimte om allerlei bezigheden voor de jongens te organiseren. Toch vinden de jongens het niet allemaal leuk om op Ramantapur te zijn. Het is wat afgelegen, er zitten veel muggen en het eten schijnt minder lekker te zijn. Vanaf ons project gaan er regelmatig wat jongens naar Ramantapur, omdat het bij ons anders te vol wordt. Het is al een paar keer gebeurd dat er jongens wegliepen van Ramantapur en weer terug kwamen bij New Bhoiguda.
De grote droom van DBNJ is één groot gebouw met alles erop en eraan. In het kantoortje van father Balashowry hangt een tekening van het gebouw dat ze ooit graag willen gaan bouwen. Het ziet er super uit moet ik zeggen! Ruim opgezet met veel ruimte om de gebouwen heen. Het zou natuurlijk mooi zijn als dat ooi werkelijkheid kan gaan worden…

Muziekinstrumenten!

2007-09-08T12:20:00.000+01:00

Gisteren hebben we een geweldige ontdekking gedaan: ze hebben hier muziekinstrumenten op het project! Een zuster liet ons in een ander gebouw (200 m verderop) een keyboard, twee gitaren en conga’s zien. Helemaal super!! Vanmiddag hebben Ilse en ik de instrumenten uitgeprobeerd. We hebben samen wat nummers gespeeld met keyboard en gitaar en gezongen. Echt leuk! In het gebouw waar de muziekinstrumenten staan, is ook een computerruimte en een naaiateliertje. Dit gebouw heeft de gemeente aan het project gegeven omdat het niet meer gebruikt werd. Nu is het nog leeg, maar hier kunnen we wel onze muziekactiviteiten gaan doen met de kinderen. In de zaal waar we vanmiddag speelden, klonk het geluid heel goed. Hier kunnen we wel wat zanglesjes gaan geven!
We hebben vanmiddag een opzet gemaakt voor een weekrooster. We willen graag op vaste tijden iets gaan doen met de muziek, voor zowel de shelterboys als de schoolboys. Zingen lijkt ons in eerste instantie een goed begin, daarna kunnen we het uitbreiden met muziekinstrumenten. Voor de jongere jongens houden we het bij eenvoudige liedjes meezingen, maar bij de oudere jongens willen we wat meer zangles gaan geven en moeilijkere stukken instuderen. Geen idee of het gaat lukken, maar we gaan het in ieder geval proberen. Ilse en ik hebben samen al een nummer geoefend wat we de jongens kunnen leren. Morgen gaan we beginnen met wat simpele oefeningen om te kijken hoe de jongens het vinden en hoe ze het doen. Daarna kunnen we groepjes maken voor de ‘lessen’.
Voorlopig hoeven we dus geen muziekinstrumenten aan te schaffen, want er is al het een en ander aanwezig op het project. We hebben bedacht dat we op zaterdag een grote groepsactiviteit willen organiseren voor alle jongens. Iets van sport en spel, of een dagje uit. We hebben even geïnformeerd bij een van de jongens hoeveel een bioscoopkaartje kost: 35 Roepies. Dat is omgerekend ongeveer 70 eurocent! Daar hoeven we het dus niet om te laten… ons eerste uitstapje wordt waarschijnlijk een bioscoopbezoekje met de hele groep jongens. Verder willen we wat materialen aanschaffen voor de sport en spel activiteiten en wat knutselmateriaal. Dat kunnen we goed gebruiken in de shelter.

Het werk op New Bhoiguda

2007-09-08T12:19:00.000+01:00

Ik zal jullie proberen kort wat te vertellen over het project en onze werkzaamheden. In de link hieronder vind je wat foto’s, die zijn toch altijd het leukst ;) We zitten op een van de vier opvanghuizen van Don Bosco Navajeevan (de naam is New Bhoguida), een van de oudere gebouwen. In ons huis is er een groep van zo’n 60 jongens die net van de straat komen (shelterboys) en een groep die al wat langer in huis zijn en naar school gaan (schoolboys). In eerste instantie krijgen de jongens eerste opvang in onze shelter (= een zaal bovenin het gebouw), waar ze een beetje les krijgen van een van de brothers en vooral spelletjes spelen met elkaar. Hier zijn wij overdag ook heel veel te vinden, om bezig te zijn met de kinderen. De shelterboys gaan (nog) niet naar school, dus zij zijn in principe de hele dag op het project. Ze helpen mee met de schoonmaak en doen wat andere klusjes op het project. De schoolboys zijn al wat langer in ons huis en gaan overdag naar school. Na schooltijd komen ze ook naar het opvanghuis, waar ze zichzelf vooral vermaken met voetballen en cricket.
Het eten voor de jongens is drie keer per dag rijst met curry. Ze moeten om half zes opstaan, een gebed doen, ontbijten en dan naar school. De shelterboys gaan na het ontbijt helpen met schoonmaken. Tussen de middag komen de schoolboys ook en is er rond 12:30 uur de lunch. ’s Middags is er school en spelletjes in de shelter. Ook wordt er bijna elke middag wel gevoetbald op het ‘veld’ (zo is het stukje zandgrond met grind eigenlijk niet te noemen), waarbij br. Jeevan fanatiek meedoet. Hij gaat heel leuk met de jongens om, hij is echt een beetje een vaderfiguur voor ze. Leuk om te zien! Pas ’s avonds om 20:00 uur krijgen de jongens de avondmaaltijd. Daarna is het rond 21:00 uur bedtijd. De jongens hebben een slaapzaal, waar ze allemaal een eigen kluisje hebben voor hun kleren en eventueel wat spulletjes. Ze slapen op de grond, allemaal naast elkaar. Ze hebben een paar dekens waar ze op liggen en die ze over zich heen trekken. Vaak slapen de jongens overdag ook op de grond in slaap en liggen ze tussen alle herrie en drukte in gewoon te slapen. Ze zijn dit zo gewend, maar je snapt niet dat ze het kunnen.
Wij mogen de dag wat later beginnen, het ontbijt is om 8:30 uur. Daarna gaan we de shelter in en doen de hele ochtend spelletjes met de kinderen, of we leren ze een beetje Engelse woordjes. We hebben al heel wat potjes ‘carrom board’ gespeeld: een typisch Indiaas spel waarbij je een soort damstenen in de hoek van een groot bord moet schieten. Dat valt nog best tegen! De jongens hebben natuurlijk de grootste lol als wij meedoen, helemaal als we elke keer missen… Vanuit Nederland hebben we twee spelletjes meegenomen die we cadeau gegeven hebben. Halli Galli (spel waarbij je zo snel mogelijk moet bellen als er vijf dezelfde plaatjes liggen) en memory. Dit zijn spelletjes met eenvoudige regels, die makkelijk te leren zijn. Toch valt het voor veel jongens niet mee om eerlijk te spelen en goed om te gaan met winst en verlies… Sommigen worden gauw boos als ze verliezen. Maar als we de regels heel duidelijk maken, gaat het al een stuk beter. Toch zijn ze heel gauw tevreden met alles wat ze krijgen en kunnen ze zich makkelijk vermaken zonder veel spullen. Dat is iets wat ze mij nu al hebben geleerd!
’s Middags staat er ‘fieldwork’ op ons programma. Dagelijks gaan er paar brothers naar het station om straatkinderen op te zoeken. Ze gaan een praatje met ze aan en proberen hen mee te nemen naar het project. Wij zijn nu al twee keer mee geweest, maar we hebben nog geen jongen meegenomen. We hebben enkele jongens gezien, maar geen van hen kwam in aanmerking voor ons project. Om op het station te mogen rondlopen, moet je een ticket hebben. Omdat wij de aankomende tijd vaak naar het station zullen gaan, krijgen we een abonnement. Vanmorgen heb ik pasfoto’s laten maken in een shop om de hoek. Lachen hoor (nou ja, eigenlijk mocht ik op de foto niet zo hard lachen…)! Ik sta erop in mijn Indiase kleding. Ik heb er negen gekregen, dus nog genoeg over voor thuis.
’s Avonds na negen uur hebben we tijd voor onszelf en schrijven we stukjes voor ons dagboek. Daar zijn we nog best lang mee bezig, want je beleeft hier zoveel! Meestal is het dus niet zo vroeg voordat we onder onze klamboe liggen.

New Bhoiguda

De eerste indrukken

2007-09-08T12:17:00.000+01:00

Ik zal beginnen met ons welkom op het project. De eerste avond werden we hartelijk welkom geheten door de kinderen, de brothers en de father. We kregen een speech, de kinderen zongen en dansten voor ons. Bij het eerste liedje zongen de kinderen een soort zegen (God bless you) en hielden hun handen zegenend naar ons toe. Dat vond ik indrukwekkend. We kregen Indiase armbandjes die de kinderen zelf hadden gemaakt. Daarna moesten wij ons natuurlijk ook laten zien en wilden ze graag een liedje leren. Dus hebben we spontaan het liedje ‘van voor naar achter’ gedaan met de kinderen. Prachtig vonden ze het!
De eerste dagen zijn snel voorbij gegaan. Ze zijn erg intensief, maar wel fantastisch. De kinderen zijn ontzettend enthousiast en willen het liefst de hele dag je aandacht. We spelen heel veel met ze, van spelletjes in de zaal, tot aan voetbal en cricket buiten. Eergisteren is mijn linkervoet gekneusd geraakt tijdens het voetballen. Oeps! Tja, voetballen op blote voeten met een harde bal en fanatieke spelers is ook niet erg veilig… :S Nu is mijn kleine teen dik en blauw, dus voetballen zit er even niet in. Maar ik gebruik zalf en het trekt al wat weg. Verder gaat het prima met onze gezondheid hier, nog geen problemen gehad gelukkig. Het eten is lekker, het scherpe eten (met je handen!) valt erg mee vind ik. Gisteren hebben we allebei wat Indiase kleding gekocht: een soort jurk met een broek eronder. Vandaag zijn we voor het eerst in deze kleding gestoken, wat leuke reacties opriep bij de Indiërs. Het zit ook lekker, alleen moet je even wennen aan de enorm wijde broek die je met een touwtje vast moet maken.
De eerste indrukken zijn overweldigend. Toch valt de enorme cultuurschok wel mee, het beeld is al aardig snel gewend moet ik zeggen. De straten zijn vies, druk en lawaaierig. Ook ’s nachts is er veel herrie, maar ik kan er nu doorheen slapen. Gisteren hebben we voor het eerst in een riksja gezeten, geweldig!! De driver kon goed rijden en crosste door het drukke verkeer heen, luid toeterend en allerlei obstakels ontwijkend. Ongelooflijk dat er zo weinig ongelukken gebeuren. Van die ritten kan ik echt heel erg genieten! Ze rijden hier links, maar in de praktijk rijden ze overal. Rechts en links inhalen en oversteken is heel normaal. Je moet niet bang zijn voor een krasje op je auto…
Het Indiase eten is erg lekker! ’s Morgens eten we vaak rijst, brood of soms chapatti. Het smaakt goed, de scherpe smaak valt me mee. Bij de lunch en het avondeten eten we altijd rijst met curry. Meestal met wat groente, af en toe vlees. We hebben een dagprogramma gekregen van de father en zijn nu aan het uitzoeken hoe het ongeveer eraan toe gaat op het project. Het schema klopt niet vaak met de praktijk en soms hebben we ineens niks te doen en moeten we wachten, terwijl we op andere momenten ineens iets moeten doen… haha! Ach, het went wel en als je maar relax blijft, komt het wel goed.

De eerste fotootjes!

2007-09-07T18:01:00.000+01:00

Hieronder een link met wat eerste foto's. Onze kamer en het welkom van de kinderen. Morgen meer!!

aangekomen

Aangekomen!!

2007-09-02T17:01:00.000+01:00

Een eerste berichtje vanuit India. We zijn gisteren aangekomen, joehoe!! Na het afscheid van onze familie op Schiphol hebben we een prima reis gehad met de KLM. Gelukkig geen vertraging of andere problemen. Op het vliegveld van Hyderabad moesten we wel flink lang wachten totdat we door de douane konden, maar we mochten het land in en konden onze bagage meenemen. Buiten werden we keurig opgewacht door br. Jeevan, met een naambordje 'Dorien & Ilse'. We werden met een jeep opgehaald en naar het project gebracht. Het was niet ver, maar toch zie je dan al heel wat van het straatbeeld van India: straathonden, koeien, riksja's, mensen die bedelen, rotzooi op straat, de wat benauwde lucht en vieze, kapotte straten... Eenmaal op het project kregen we een eigen kamer, met twee gedeelten en een badkamer. Prima en ruimte zat dus! We waren moe van de reis, dus hebben we ons bedje klaar gemaakt en zijn we gaan slapen. Het was ondertussen hier ook vier uur in de nacht. Ik kon niet gelijk slapen na al die nieuwe indrukken. Ook was het nogal lawaaierig op straat; het leek net of ik in een tentje lag, alles was letterlijk te horen. Maar dat went wel, ik heb daarna toch wel goed geslapen.

Vanmiddag werden we wakker en begonnen we met de lucnh: rijst met curry. Echt Indiaas! Het was wel erg lekker :) We maakten kennis met father Balashowry en de andere brothers. Na het eten hebben we wat rommel op onze kamer opgeruimd en zijn we met een aantal jongens meegegaan om te voetballen. Lachen hoor! Het eerste contact met de kinderen is wat vreemd, maar ze zijn wel heel erg enthousiast. We hebben wat simpele spelletjes gedaan, wat gezellig was.
Om 19:00 uur was ons officiele welkom op het project. De kinderen hadden dansjes en liedjes ingestudeerd voor ons. De father heette ons hartelijk welkom en de kinderen zongen ons toe: hearty welcome to you. Mooi hoor! Daarna kwamen alle stukjes van de kinderen en wij moesten er zelf ook aan geloven ;) Vlak voor het zover was, bedachten we om het liedje 'van voor naar achter van links naar rechts' met ze te doen. Haha, vonden ze fantastisch! We hadden voor alle kinderen een oranje ballon meegenomen die we uitgedeeld hebben. Nu weten ze hier alvast dat oranje de kleur van NL is. We kregen armbandjes en tekeningen van de jongens.
Om 20:30 uur was er avondeten, weer rijst met curry en met kip. Op zondag is er kip bij, dus dat is extra luxe. Na het eten nog even een rondje gewandeld met father Balashowry en daarna mochten we even op internet in zijn kantoortje. Vandaar dus al dit snelle eerste berichtje. Zometeen is het tijd om te gaan slapen (op ons harde stalen bed... went ook hoor), morgen gaan we op bezoek bij de andere huizen van het navajeevan project. Wij zitten nu op een van de vier huizen. De volgende keer zet ik het adres van het project op mijn weblog, dan kunnen jullie daar ook post naar toe sturen als je wilt. Op dit moment lukt het niet om een foto erop te zetten, dat komt dan ook de volgende keer. Groetjes en liefs vanuit India!

Lang leve de Indiase bureaucratie

2007-08-31T21:38:00.000+01:00

Een laatste bericht vanuit hier. Nog één nachtje in Nederland. De afgelopen week is nog best spannend geweest, vooral door het gedoe met de ambassade.
Afgelopen dinsdagmorgen stonden Ilse en ik bij de ambassade. We hadden de formulieren keurig ingevuld, een kopie van ons ticket en ons paspoort bij de hand. Bij navraag aan de balie over het laten ingaan van ons visum op 1 september, was het antwoord anders dan de vorige keer: nee, dat kan niet. Je krijgt een visum en dat gaat in op de dag dat je het ophaalt. Geen uitstel! De inlichtingen die we de vorige keer hadden gekregen, klopten dus niet... toch een probleem! Ons ticket stond al vast. De mevrouw achter de balie begon een verhaal over het verlengen van ons visum bij de ambassade van Sri Lanka, maar daarvoor moesten we wel even naar Colombo (= hoofdstad van Sri Lanka) vliegen... Daar hadden we natuurk geen trek in, dus was de andere optie om ons ticket om te boeken, zodat we binnen de termijn van een half jaar zouden zitten. Zo stonden we dus weer buiten, zonder visum. Balen! We besloten om zo snel mogelijk een vliegwinkel te zoeken, zodat we nog dezelfde ochtend (vóór 12 uur) terug konden naar de ambassade om alsnog ons visum aan te vragen. We hadden wonderbaarlijk snel een vliegwinkel gevonden, dankzij het snelle telefoontje met een vriendin van Ilse die even op internet een adres opgezocht had en een vriendelijke Haagse buschauffeur. In de vliegwinkel werden we heel goed geholpen. Alles werd snel en goed geregeld voor die twee gestresste meiden ;)
Onze reis werd omgeboekt naar 27 februari en nadat we betaald hadden (niet weinig!) konden we met onze uitgeprinte reisschema's terug naar de ambassade. Om half 12 waren we terug. Na ruim een uur was het onze (tweede) beurt. Bij de balie gekomen vertelden we dat we ons ticket omgeboekt hadden, waarop die mevrouw doodleuk antwoordde dat ons visum maar tot 24 februari geldig zou zijn, want het visum geldt voor maximaal 180 dagen. Daar stonden we dan met ons ticket voor 27 februari... 3 dagen verschil en 125 euro armer... Aah! Waarom zeiden ze dat niet even wat eerder?? Een halfjaar is toch 6 maanden? We waren echt enorm pissig natuurlijk, maar ja, het blijft ons probleem...
We legden uit dat het omboeken van ons ticket veel geld gekost had. De mevrouw rekende ons voor dat als we vrijdag terug zouden komen, dat we dan precies tot 27 februari mochten blijven, dus dat het dan nét moest lukken. We konden niet anders dan weggaan en het vrijdag opnieuw proberen. En dus stonden we wéér buiten, boos, chagerijnig en scheldend op de slechte voorlichting van de ambassade. De bureaucratie van India is ons nu heel duidelijk!
We besloten toch het aantal dagen zélf na te tellen als ons visum vrijdag in zou gaan. Tot onze schrik kwamen we uit op 181 dagen! Dat was dus waarschijnlijk nog één dag teveel! Het enige wat we nog konden proberen was ons ticket nog één dag terug te laten zetten bij Vliegwinkel, maar of dat kosteloos kon?
Op weg naar huis hebben we telefonisch navraag gedaan. Onze tickets waren al wel verwerkt, maar misschien was het nog via de KLM om te zetten. De mevrouw van de Vliegwinkel deed ontzettend haar best voor ons en even later belde ze terug dat het gelukt was. Gratis! Wat een opluchting zeg! Super toch? We bedachten dat we haar vrijdag eigenlijk nog wel even moesten bedanken voor alle moeite.

En vandaag was de spannende dag: zou het nu wél lukken om een visum aanvraag te doen? Anders hadden we echt een serieus probleem... We waren op tijd bij de ambassade en snel aan de beurt. Voor de balie stonden we samen wel even te shaken van de zenuwen. Maar onze papieren en paspoorten werden in behandeling genomen. Joepie! Dus konden we om 15:00 uur terugkomen om alles op te halen. Weer een moment van opluchting, wat we gevierd hebben op een terrasje in Den Haag.
Het ophalen 's middags ging snel: een kwestie van je bonnetje inleveren en je paspoort meenemen. Er zit nu een mooie sticker in, mét stempel.
Dit was echt de meest spannende dag van de week, alles op het laatste moment. Gelukkig kunnen we nu echt weg. De tickets hebben we opgehaald bij de Vliegwinkel, waar we een bloemetje gebracht hebben bij de mevrouw die ons zo geweldig geholpen heeft. Nu alleen nog inchecken en vliegen.

Zodra ik in India de kans krijg, plaats ik een bericht en natuurlijk foto's!!
Groetjes!

Tekenen SAMENwerkingsovereenkomst

2007-08-31T21:16:00.000+01:00

Afgelopen woensdag hebben Ilse en ik ons SAMENwerkingscontract ondertekend in het Don Bosco huis in Amsterdam. We hadden onze families uitgenodigd, samen met Harrie en onze begeleiders, Eveline en Leonie. We begonnen de avond met een Indiase maaltijd die we zelf gekookt hadden: koude yoghurtsoep en curryrijst. Natuurlijk hebben we alles zoveel mogelijk op z'n Indiaas gedaan, dus dat betekende ook eten met de handen! Het was erg lekker en gezellig.
Na het eten kwam het officiele gedeelte van het tekenen. Eveline en Leonie hadden een mooie Indiase tafel gemaakt, waaraan wij ons contract mochten ondertekenen. Nu staat het dus echt zwart op wit!

Na het tekenen hebben Ilse en ik een persoonlijk stukje gedaan voor onze ouders, broers, zussen en oma. We hadden allebei een gedicht geschreven wat we hebben voorgelezen. Daarbij hebben we een liedje laten horen op cd, wat we zelf hebben opgenomen. Het is het nummer 'Vreemde wegen' van Blof, wat we samen gespeeld en gezongen hebben. Het was een mooie avond!

Hieronder wat foto's:

Laatste week! Aftellen...

2007-08-24T18:50:00.000+01:00

Nu gaat het aftellen echt beginnen! Morgen over een week zitten we in het vliegtuig. Ik heb vanmiddag een backpacktas gekocht, zodat ik al mijn spullen een beetje fatsoenlijk mee kan nemen (hoop ik). Je hebt de neiging om een zo groot mogelijke tas te kopen, want dan kun je veel meenemen. Maar je moet je wel bedenken dat het allemaal op je eigen(!) rug moet...

Zoals beloofd vertel ik jullie ook nog even over ons weekendje weg van Ilse en mij. Zaterdags zijn we in Walibi geweest, waar we alle achtbanen geprobeerd hebben. Super!! We hebben de hele dag rondgesjouwd in het park, waar we allebei van genoten hebben. Aan het eind van de middag hebben we de camping opgezocht en kregen we een plekje op een bijna leeg veld. Prima dus om zonder pottekijkers onze tent op te zetten. Dit ging erg goed, dus onze verwachtingen zijn hoog voor de samenwerking in India ;)
Nadat onze tent en spullen geinstalleerd waren, zijn we naar Dronten gereden waar volgens het internet van Ilse een Indiaas restaurant moest zijn. In Dronten aangekomen konden we het zelf nergens vinden en na enige navraag bleek dat er in heel Dronten geen Indiaas restaurant te vinden was! Mmm... internet had blijkbaar geen gelijk. Gelukkig troffen we een leuke Chinees aan, waar we heerlijk gegeten hebben.
Zondags hebben we lekker uitgeslapen, onze tent opgebroken en zijn we in de auto gestapt om een soort van 'dropping' te gaan proberen. Dat bleek toch lastiger dan we haddden gedacht, aangezien we niemand hadden die ons kon afzetten én omdat er in Flevoland eigenlijk niet zoveel te verdwalen valt in de polder met alleen windmolens en asfaltwegen... haha!! Maar niet getreurd, we hebben toch wat kunnen nabootsten omdat we geen kaart bij ons hadden. Nadat we een tijdje in de zon gezeten en een actielijst opgesteld hadden, zijn we op zoek gegaan naar het dichtstbijzijnde station. Ik moest tenslotte érgens beginnen aan mijn terugreis. Volgens betrouwbare bronnen moesten we dan naar Lelystad of naar 't Harde. We kozen voor 't Harde, omdat dat richting Zwolle was en leek de meest handige verbinding naar Apeldoorn. Maar goed, zonder kaart valt het niet mee. We hebben wel een beetje kaartkennis, maar dat 't Harde niet in Flevoland ligt maar aan de andere kant van het water, wisten wij niet! Dus uiteindelijk zijn we in Kampen terecht gekomen. Gelukkig was daar een station (wisten we ook niet zeker) en konden we allebei onze reis naar huis beginnen. Ondanks dat niet alle plannen zijn gelukt, hebben we toch een heel gezellig weekend gehad!

Deze laatste week zit helemaal vol met afscheidsfeestjes, inpakken, visum halen en het tekenen van de SAMENwerkingsovereenkomst. Woensdag is het zover dat we 'officieel' tekenen voor ons werk in India. Onze families mogen erbij zijn en Ilse en ik zijn nog druk met de laatste voorbereidingen. Het moet natuurlijk wel een beetje speciaal worden. Voordat ik echt vertrek, zal ik nog een laatste bericht plaatsen. En daarna komen de échte verhalen...

Nog drie weken...

2007-08-12T21:19:00.000+01:00

Het aftellen is nu bijna begonnen. Nog krap drie weken en dan zitten we in het vliegtuig. Het is wel een raar idee dat het nu zo dichtbij komt. Ik heb er ontzettend veel zin in om te gaan, maar ik denk dat het afscheid nemen toch wel wat moeilijker wordt dan ik had gedacht. Ineens besef je dat je echt weggaat en al die lieve mensen hier heel lang moet missen... Maar naar India gaan is natuurlijk veel te mooi om ervoor thuis te blijven!

De aankomende weken ga ik aan de slag met de laatste voorbereidingen. Nu komen de praktische zaken aan de orde: wat neem ik mee? Hoe neem ik alles mee? Ik moet nog van alles inkopen om mee te nemen, zoals een klamboe, een koffer, deet (= anti-mug spul), usb-stick om foto's op te slaan, enz. Dus dat wordt de aankomende weken shoppen en inpakken.

Aankomend weekend gaan Ilse en ik samen een weekendje weg. We kwamen laatst tot de ontdekking dat we allebei achtbanen leuk vinden, dus gaan we naar Six Flags. Daarna gaan we kamperen op een camping daar in de buurt en we willen graag eten in een Indiaas restaurant. En als laatste oefening voor India willen we een soort dropping doen: we willen weten hoe we reageren als we samen verdwalen. Haha, het wordt echt grappig volgens mij! Ik ben benieuwd of we elkaar kunnen aanvullen met ons richtingsgevoel, aangezien Ilse wel redelijk gevoel voor richting heeft en ik aardig goed ben in namen onthouden... Dus nu is de grote vraag of we er samen uit gaan komen. Hoe we de dropping in de praktijk gaan regelen, is nog even de vraag. We zoeken nog iemand die ons zondagmiddag ergens wil droppen... vrijwilligers kunnen zich bij deze aanmelden ;)
Haha, het wordt vast super en we zien wel wat het wordt. Volgens mij moeten we deze relaxe houding vasthouden tot in India, want daar wordt ons geduld zeker op de proef gesteld verwacht ik. Na het weekend horen jullie natuurlijk meer over onze ervaringen!

Meeleefweekend

2007-07-23T19:22:00.000+01:00

Afgelopen weekend hebben Ilse en ik meegeleefd op het Don Bosco huis in Amsterdam. Vrijdagavond werden we ontvangen door Harrie aan de Apollolaan.

Het weekend was helemaal geweldig! Het heeft veel indruk op me gemaakt om eens de andere kant van onze samenleving te zien.
We begonnen vrijdagavond met een tocht door het red-light-district: de Amsterdamse Wallen. Harrie gaf ons een rondleiding en liet ons de 'green-light-plekken' zien: plaatsen waar daklozen of junks werden opgevangen. Ik heb mijn ogen uitgekeken moet ik eerlijk zeggen. Ik was wel eens overdag op de Wallen geweest, maar 's nachts is het echt een hele andere wereld. Escortservices, dealende junkies, heroninehoertjes die stijf stonden van de speed... alles kwam voorbij. Gelukkig zijn er dan ook veel plekken waar hulp geboden wordt aan deze mensen.
Zaterdag zijn we de hele dag aan het werk geweest op het Moeder Theresia huis, waar we de nonnen geholpen hebben. Zij verzorgen elke dag een warme maaltijd voor de dak- en thuislozen in hun buurt. Toen we binnen kwamen kregen we gelijk een schort en konden we aanschuiven bij de andere vrijwilligers om aardappels te schillen. We hebben gelachen en gehuild (vanwege het snijden van een enorme berg uien) met de andere vrouwen. Het was echt gezellig.
Na de lunch hebben we geholpen bij het uitdelen van de maaltijd. De daklozen werden ontvangen en wij mochten het eten opscheppen en serveren. Daarna hebben we alles afgewassen en opgeruimd en konden we naar huis. Ook weer een leerzame en indrukwekkende ervaring! We vonden het echt leuk werk en willen eigenlijk nog wel een keertje terug om nog eens te helpen. Hopelijk gaat dat lukken.
Zondag mochten we uitslapen en zijn we 's middags naar een kerkdienst geweest voor drugsverslaafden. Pater Harrie was aan de beurt voor het verhaal. Het was erg boeiend om in contact te komen met al die mensen. We werden gastvrij ontvangen en hebben veel gelegenheid gehad om gesprekjes te voeren. Na de dienst heb ik zefs nog even gitaar kunnen spelen met een man die dwarsfluit speelde. Van die spontane acties zijn altijd het mooist! Daar heb ik echt van genoten.
Dit was een mooie afsluiting van een prachtig weekend. Dit willen Ilse en ik best vaker! Het mooiste vond ik om te zien dat in dit werk iedereen als gelijke wordt gezien. Zo leer je nog eens mensen (en God!) kennen. Super!

Superbedankt!

2007-07-15T20:35:00.000+01:00

Even een speciaal bedankberichtje voor al die lieve mensen die een bijdrage hebben gestort voor ons project: SUPER!
Ik bekeek vanavond even mijn bankzaken, toen ik zag dat de rekening voor Navajeevan ineens een flink stuk hoger uitkwam. Wauw, echt leuk! We zullen ervoor zorgen dat er veel mooie dingen mee gedaan kunnen worden.

Met onze voorbereidingen gaat het goed. Naast ons vliegticket heb ik ondertussen al een bezoek gebracht aan de GGD en zitten alle spuiten er in. Aankomende week zit helemaal vol met afspraken voor ons project. We gaan op bezoek bij een meisje die vijf jaar geleden op het project gewerkt heeft. Ik ben heel benieuwd naar haar verhalen! Ook hebben we deze week een gesprek met onze begeleiders (wat trouwens flink veel moeite heeft gekost om een datum te prikken waarop we allemaal konden), dus kunnen we weer heel wat dingen concreter maken. Leuk! Volgend weekend gaan Ilse en ik op 'meeleefweekend' in het Don Bosco huis in Amsterdam. We gaan dan een weekend meedraaien met de opvang van daklozen. Dit is een onderdeel van het begeleidingsprogramma van SAMEN, om alvast eens wat te ervaren van wat Don Bosco in Nederland doet. Ik heb er echt wel zin in. Het lijkt me heel boeiend om in contact te komen met mensen die op straat leven. Dat is toch wel wat anders dan even een straatkrantje kopen...

Na het meeleefweekend ga ik een paar weekjes vakantie vieren. Half augustus ben ik weer thuis en dan zijn de laatste weken helemaal vrij voor de voorbereidingen. Op 24 augustus gaan Ilse en ik onze samenwerkingsovereenkomst tekenen voor India, in het Don Bosco huis in Amsterdam. Dat wordt eigenlijk het officiële moment van ons vrijwilligerswerk, waarvoor we ook onze families hebben uitgenodigd. Dan staat het echt zwart op wit! En dan moeten we echt afscheid nemen. Dat zal nog wel even moeilijk worden, maar ons doel in India is toch nóg een stukje mooier...

Projectavond gemist?

2007-06-30T14:12:00.000+01:00

Even een berichtje voor alle mensen die om een of andere (goede!) reden niet bij onze projectavond konden zijn. Jullie hebben wat gemist! Het was een hele gezellige, muzikale en vooral interessante avond. Na het optreden en de presentatie was er voor ieder die dat wilde een kopje koffie of thee. De infokaartjes aan de 'heilige koetjesrepen' en ook de fluitjes deden het goed. Nu nog hopen dat het effect groot is...

Hieronder vind je een link met wat foto's van de projectavond:

Projectavond 29 juni

Ilse en ik kijken met een goed gevoel terug op deze avond. Dank je wel dat jullie er waren! En ook nog een woord van dank voor de Hemels Gelagband, die meegeholpen heeft aan een mooi optreden.

PS: nog een kleine opmerking voor alle mensen die op het infokaartje de naam missen bij het banknummer: deze staat op mijn naam (DHJ Vink, te Apeldoorn), zie hiervoor ook het blokje 'Steun Navajeevan'

Ambassade

2007-06-15T21:51:00.000+01:00

Pfff.... ik was wel even opgelucht toen ik woensdag een bezoekje bracht aan de ambassade van India in Den Haag! We hadden namelijk ons ticket voor een half jaar al geboekt, toen we hoorden dat ons visum dan niet lang genoeg geldig zou zijn. Je kunt maar voor 6 maanden een toeristenvisum krijgen. Dus toen hadden we een probleem: of proberen om ons visum te verlengen in India, of ons ticket omboeken zodat we binnen 6 maanden uit en thuis waren. Na enige navraag bleken beide oplossingen niet voordelig: om in India je visum te verlengen, moet je eerst het land uit en dan er weer in. Dat is best lastig in zo'n groot land! En het omboeken van ons ticket bleek 125 euro p.p te kosten!! Oeps... dit was dus niet zo makkelijk als we dachten. Stom dat we daar niet eerder aan gedacht hadden. Maar goed, eigen schuld, dikke bult. Dus we besloten om nogmaals bij de ambassade ons probleem voor te leggen en af te wachten of er iets geregeld kon worden. Ilse had al een paar keer geprobeerd te bellen, maar kreeg steeds een bandje of een onverstaanbaar 'Engels'-sprekend Indiaas vrouwtje...
Dus toen ik woensdag een dagje uit was in Den Haag, besloot ik om ook maar even langs de ambassade te gaan en in mijn beste Engels uit te leggen hoe we ervoor stonden. Bij de ambassade was het een drukte van jewelste en ik was blij dat ik niet achteraan de rij hoefde aan te sluiten. Ik trof een Indiase man aan die niet werkte voor de ambassade (maar er wel de hele dag rondliep naar mijn idee), waar ik mijn vraag in het Nederlands (!) aan kon stellen. Hij begreep wel wat ik bedoelde, maar kon mij er geen antwoord op geven. Ik werd doorverwezen naar het 'Engels'-sprekende vrouwtje bij de receptie, die druk bezig was een heleboel paspoorten van stempels te voorzien. Ze had niet veel aandacht voor mij, maar toch begon ik mijn verhaal in het Engels te doen. Na drie zinnen wist ik niet of ze me begreep, maar de Indiase man hielp mij gelukkig uit de brand. Hij ratelde in het 'Indiaas' (Hindi misschien?) tegen het vrouwtje en kreeg van haar antwoord terug. Daarna kwam het verlossende antwoord: als je een paar dagen voor vertrek komt, kan het visum ingaan op de dag dat je vertrekt. Joepie!! Dat betekende dus dat we (nu nog) geen omboekingen hoeven te doen.
Nu wel hopen dat ik het goed begrepen heb.... ach, en anders is het ergste dat kan gebeuren dat we alsnog 125 euro moeten betalen voor het omboeken van ons ticket, maar dat kunnen we ook vanuit India nog regelen. Dus voorlopig is dit goed nieuws en kunnen we gewoon gaan.

Projectavond op 29 juni

2007-06-15T20:24:00.000+01:00

Ilse en ik gaan ons project presenteren! Dus iedereen die graag wil weten wat we precies gaan doen, is welkom op vrijdagavond 29 juni om 19:30 uur in de bovenbouw van kerkcentrum 'De Drie Ranken'.
Het is leuk om te mogen vertellen dat ons project het eerste halfjaar van het aankomende seizoen gesponsord wordt door onze kerk, de Drie Ranken. Vandaar dat we deze avond organiseren om voor ons vertrek al het een en ander te kunnen laten zien. Omdat we graag iets met muziek willen gaan doen in India, staat onze projectavond ook in het teken van muziek. Naast een presentatie van ons project kun je komen genieten van onze eigen muzikaliteit, samen met de Hemels Gelag band! Zeker de moeite waard om te komen dus!!
Na afloop is er gelegenheid om tijdens een kopje koffie of thee nog wat na te praten.

Nog even kort op een rijtje:

Wat? Presentatie project India met optreden van HG-band
Wanneer? Vrijdag 29 juni
Hoe laat? 19:30 - 21:00 uur
Waar? Bovenbouw 3 Ranken (Eglantierlaan 202)
Voor wie? Iedereen die nieuwsgierig is naar ons project!

Jullie zijn van harte welkom!
Ik verwacht natuurlijk veel publiek... ;)

Boeken lezen

2007-06-03T18:10:00.000+01:00

Hieronder even een blik op de boeken die ik uit de bieb gehaald heb om door te nemen. Ik heb ze nu al een paar weken in huis, maar eerlijk gezegd heb ik ze nog niet allemaal open gehad... (wel bijna allemaal hoor)

Het is wel gaaf om die prachtige foto's te bekijken en dan te bedenken dat je zoiets waarschijnlijk ook in het echt gaat zien. Ilse en ik hebben al wel samen de reisgids doorgenomen om te bekijken wat we willen zien als we de laatste maand van onze tijd in India gaan reizen. India is gewoon te groot om in een maandje door te reizen, dus hebben we ervoor gekozen om vanaf Hyderabad naar het zuiden te gaan. In de zuidelijke 'provincies' schijnen hele mooie tempels te zijn, mooie stranden en steden. We willen eigenlijk ook graag naar de 'backwaters': dat zijn kleine riviertjes die helemaal omgeven zijn door prachtige natuurbossen. Hier kun je met kleine bootjes doorheen varen en tochten maken door ongerepte natuur. Dat lijkt ons echt supergaaf, dus wie weet komt er straks ooit nog een foto van ons in zo'n bootje...

Ik ben al wel begonnen in een enorm dikke roman die ik van Ilse heb gekregen. Pff... het is wel een mooi verhaal, maar erg gedetailleerd opgeschreven. Dus dat leest niet zo snel en als je dan een tijdje niet gelezen hebt, ben je weer vergeten hoe het ging en moet je weer een aantal bladzijden teruglezen. Maar goed, ik ben al een eindje op weg en geef het nog niet op. Het geeft wel een duidelijk beeld van het leven in India, en ik ben benieuwd of ik daar iets van terug zie als ik daar ben.

Laatst heb ik van Diana een geweldig verjaardagscadeau gehad, namelijk een boek met Engelse woorden (en plaatjes!) erin. Echt goed! Mijn Engels is redelijk, maar ik kan best nog wat aanvulling gebruiken bij mijn woordenschat. En het boek 'First thousand words' kan daar prima bij helpen. Omdat alle woorden in plaatjes uitgetekend zijn, is het ook leuk voor kinderen.

Hopelijk kan ik het gebruiken bij de straatkinderen om ze wat Engels te leren. Ik neem het in ieder geval wel mee! Diaan, zodra de straatkinderen hun eerste woordjes geleerd hebben, hoor je van me!

Ticket geboekt!

2007-05-30T21:46:00.000+01:00

Afgelopen week hebben we onze vliegtickets digitaal ontvangen. Onze reis staat nu dus echt vast! Op 1 september vertrekken we en op 1 maart komen we terug. Het mooie is dat we rechtstreeks kunnen vliegen met de KLM. We stappen in op Schiphol en komen uit in Hyderabad. Beter kan niet toch? En dat voor één van de goedkoopste reizen...
Nu moeten we de rest van de officiele dingen nog regelen. We wilden deze week ons visum al ophalen, maar het bleek dat we dat pas kunnen doen vlak voordat we weggaan, omdat het visum al vanaf de dag van afgifte geldig is. En zo'n ding is dan precies een halfjaar geldig, dus we moeten nog even bedenken hoe we dit handig gaan oplossen. Maar dat komt best wel goed.

Ook hebben we afgelopen maandag voor het eerst onze begeleiders ontmoet. Eveline en Leonie gaan ons begeleiden in het voortraject van SAMEN. Het eerste gesprek was gezellig, tijdens het eten van Indiase chapatti. Zo komen we steeds een stapje dichterbij. De tijd gaat nu echt snel! Nog 3 maandjes...

Logeren

2007-05-14T17:04:00.000+01:00

Afgelopen weekend hebben Ilse en ik voor het eerst gelogeerd! Samen op één kamer geslapen, haha. Ilse kwam het weekend bij mij, wat erg gezellig was. Het kennismaken met de familie van je reismaatje is nu dus al voor de helft gebeurd.
Natuurlijk hebben we ook even een fotootje gemaakt met de zelfontspanner om onze samenwerking vast te leggen:

India, here we come!!

Landkaart

2007-05-10T20:31:00.000+01:00

Even een kaart voor de beeldvorming: Hyderabad ligt in het midden van Zuid-India, in de deelstaat Andhra Pradesh (lichtgroen gebied). Hyderabad behoort tot de top tien grootste steden van India. Ons project ligt eigenlijk in Secunderabad, wat aan de noordkant aan Hyderabad vastligt.

Reismaatje

2007-05-09T20:03:00.000+01:00

Het is wel leuk om nog even iets te vertellen over mijn reismaatje. Ik ga tenslotte niet alleen naar India! We hebben elkaar eind maart voor de eerste keer ontmoet. Via SAMEN zijn wij aan elkaar gekoppeld. Op dinsdagavond hadden we een 'blind-date': we hadden elkaar al wel aan de telefoon gehad, maar nog niet gezien. Het ging ongeveer zo: 'Eeeh... Hoe zie jij eruit? Ik heb blond haar en een witte jas...' Haha, het was best wel spannend, maar toch wel erg leuk! Het klikte eigenlijk gelijk en nog dezelfde avond hebben we besloten om samen naar India te gaan. Best wel een raar idee natuurlijk, om een halfjaar met iemand op reis te gaan die je amper kent...
Toch hebben Ilse en ik er allebei ontzettend veel zin in en zien we het wel zitten samen. Het grappige is dat we steeds meer dingen ontdekken van elkaar die we gemeen hebben. We zijn allebei al eens in Ghana geweest, waardoor we al heel wat ervaringen kunnen uitwisselen. We zijn van plan om iets met muziek te gaan doen in India, aangezien we daar ook allebei iets mee hebben. Ilse studeert muziektherapie, en ik doe heel wat aan muziek in mijn vrije tijd. Wie weet wat we met muziek kunnen bereiken in India! Ik denk dat we een goede combinatie kunnen vormen als juf en muziektherapeute, haha. Het lijkt mij in elk geval een leuke uitdaging.
Nu moeten de concrete plannen nog bedacht worden. Binnenkort gaan we samen ideeen opperen, als we een weekendje gaan logeren. Zodra er wat leuks uitgekomen is, horen jullie dat wel.

Don Bosco

2007-04-24T15:03:00.000+01:00

Even een stukje informatie over de organisatie waarvoor ik in India aan het werk ga. De organisatie Don Bosco heeft over de hele wereld projecten opgezet voor straatkinderen. Het begeleiden van jongeren die naar een straatkinderenproject toe willen gaan, gaat via SAMEN.

Giovanni Bosco werd geboren in een klein dorpje vlakbij Turijn, in het jaar 1815. Zijn vader overlijdt als hij twee jaar oud is en zijn moeder krijgt de zorg voor het gezin. Don Bosco weet al vroeg dat hij priester wil worden. Hij gaat vroeg het huis uit en is dan één van de vele 'thuisloze jongeren' van die tijd. Hij is heel handig en krijgt allerlei baantjes, waardoor hij veel ervaring opdoet voor later.
In die tijd komen er veel kinderen vanaf het platteland naar de stad om werk te zoeken. Deze jongens worden aan hun lot overgelaten en Don Bosco probeert contact met hen te leggen. Hij start jeugdwerk voor de jongens, met als doel ze ontspanning, sport en spel en godsdienstles te geven. Hierdoor vermindert de criminaliteit onder de jongeren.
Voor jongens die werken, bemiddelt hij tussen hen en hun bazen voor beter loon en arbeidsomstandigheden. Voor de jongens zonder werk start hij een vakopleiding. Als enkele van zijn leerlingen geen dak boven hun hoofd blijken te hebben, geeft hij ze een slaapplaats bij hem thuis: het begin van de vele internaten die zullen volgen.
In het begin doet hij alles zelf, geholpen door jonge mensen, die hij weet te interesseren voor zijn werk. In 1859 sticht hij een eigen congregatie, die hij de Salesianen noemt, naar de nationale heilige van Savoye, Franciscus van Sales. Later sticht hij de zusters van Don Bosco, die zich ontfermen over de meisjes. Er ontstaat nog een derde groep van medewerkers en vrijwilligers, die zich geinspireerd voelen door Don Bosco. Het werk van de Salesianen breidt zich uit over Europa.
In 1888 sterft Don Bosco. Op dat moment zijn er 773 Salesianen in diverse landen, die zich later verspreidden over de hele wereld. Op dit moment werken er duizenden Salesianen in 124 verschillende landen, die zich toeleggen op scholing, vorming, internaten en straatkinderen.

Uit: Als de straat je thuis is...

Werken met straatkinderen... waarom?

2007-04-21T21:10:00.000+01:00

Een half jaar werken op een straatkinderenproject... dat ga ik doen in India. Wie bedenkt nu zoiets? Tja, als je eenmaal in een ontwikkelingsland bent geweest, hou je altijd van die kriebels, tenminste ik wel. Na mijn reis naar Ghana wilde ik graag nog eens zoiets meemaken, maar dan ook echt aan het werk gaan. Een tijdlang in een vreemde cultuur leven, omgaan met mensen die op een hele andere manier in het leven staan dan jij zelf, reizen en wonen in een land met heel wat minder voorzieningen, andere tradities en gebruiken leren kennen... en nu ook omgaan met kinderen die vrijwel alles in hun leven verloren hebben. Ik hoop dat ik ze een klein beetje op weg kan helpen en dat deze ervaringen ook een verrijking voor mijzelf mogen zijn.

Welkom op mijn India-blog

2007-04-21T20:26:00.000+01:00

Een eerste tekstje op mijn nieuwe India-blog! Eerst maar even een welkom aan alle lezers.

De aankomende tijd ben ik van plan om hier van alles op te schrijven over mijn belevenissen van mijn reis naar India. Op dit moment zit ik nog volop in de voorbereiding, maar in september gaan we echt vertrekken. Hopelijk komen hier al mijn leuke, spannende, avontuurlijke maar misschien ook minder leuke ervaringen op te staan als ik in India ben. Zo kunnen jullie ook een beetje meegenieten...

Veel leesplezier!